மாயகோவ்ஸ்கி – பொது ரசனையின் முகத்தில் ஓர் அறை

டிசம்பர் 1913ல் ரஷ்ய கவிஞர் ஒருவர் ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் (futurism) முக்கிய கவிஞர்களோடு சிம்ஃபெரொபோல், செவாஸ்டோபோல், ஒடெஸ்ஸா ஆகிய நகரங்களில் கவிதை வாசிப்புக்களை நடத்தினார். தானே தைத்துக் கொண்ட மஞ்சள் சட்டையை அணிந்தபடி அந்தக் கவிஞர் மேடையில் தோன்றிய போதெல்லாம் கூடி இருந்த கூட்டத்தார் பரவச நிலையை அடைந்தனர் என்றும் சோவியத் போலீஸாரால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு அவர்களின் உணர்ச்சி வேகம் இருந்தது என்றும் அக்காலப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன.

அந்தக் கவிஞரின் பெயர் விளாடிமிர் விளாடிமிரோவிச் மாயகோவ்ஸ்கி.

மாயகோவ்ஸ்கி கம்யூனிஸச் சித்தாந்தத்தின் கொள்கை பரப்புச் செயலாளராகவே செயல்பட்டார் என்றும் அவர் கவிதைகள் வெறும் பிரச்சாரம் என்றும் சில விமர்சகர்களிடையே அவப்பெயருக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார். 

ஆனால் மாயகோவ்ஸ்கி அற்புதமான எழுத்தாளர். நாடகம், இதழியல், தத்துவம், கவிதை, ஓவியம் என்ற பலதுறைகளில் கவனிக்கத்தக்கப் பேராற்றல் உள்ளவராகத் திகழ்ந்தவர். ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் தந்தை என்ற சிறப்புக்கும் சொந்தக்காரர்.

ரஷ்ய எதிர்காலவாதம் 1909ல் இத்தாலிய கவிஞர் ஃபிலிப்போ மாரினெட்டி வெளியிட்ட எதிர்காலவாதத்தின் அறிக்கையில் (Manifesto of Futurism) உள்ள கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்தது. எதிர்காலவாதம் பழைய அழகியல் கோட்பாடுகளை மறுத்து வேகம், தொழில்நுட்பம், இயந்திரமயம், வன்முறை, தொழில் வளர்ச்சி ஆகியவற்றை புதிய அழகியல் கோட்பாடுகளாக முன்மொழிந்தது.

மாயகோவ்ஸ்கி இந்த அழகியல் கொள்கையைத் தனதாக்கிக் கொண்டார். 1913ல் ரஷ்ய படைப்பாளிகள் வெளியிட்ட ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் முக்கிய ஆவணமான ‘பொது ரசனையின் முகத்தில் ஓர் அறை’ என்ற ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டவர்களில் மாயகோவ்ஸ்கியும் ஒருவர். வேகத்தையும் வன்முறையும் தொழில் வளர்ச்சியையும் கொண்டாடிய எதிர்காலவாத அழகியல் அப்போதுதான் ரஷ்யாவில் நிறைவேறியிருந்த கம்யூனிஸ புரட்சியாளர்களுக்கும் ஏற்புடையதாக இருந்தது. அதனால் அவர்களும் மாயகோவ்ஸ்கி போன்ற எழுத்தாளர்களைக் கம்யூனிஸ எழுத்தாளர்களாகத் தத்து எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகள் எதிர்காலவாதத்தின் அழகியலை முழுதாக வெளிப்படுத்தும் வகையில் மொழியையும் படிமங்களையும் பயன்படுத்துபவை. மாயகோவ்ஸ்கியின் “கால்சட்டைக்குள் மேகம்” என்ற கவிதை ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் மிக முக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

நிறைவேறாத காதலை வெளிப்படுத்தும் இந்தக் கவிதையில் கவிஞன் தனது காதலியான மரியாவுக்காக ஒரு ஹோட்டலில் காத்திருக்கிறான். சிறிது நேரத்துக்குப் பின் அவள் அங்கு வந்து தனக்கு நிச்சயதார்த்தம் ஆகிவிட்டது என்று அவனிடம் சொல்கிறாள்.  உணர்ச்சி மிகுந்த சொல்லாட்சி, வன்முறை கக்கும் படிமங்கள் என்று தொடர்கிறது மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதை.

“நான் இப்போது விளையாடப் போகிறேன்
தீ கக்கும் என் வளைந்த புருவங்களில் குற்றமேதுமில்லை
தீயினால் அழிக்கப்பட்ட வீடு
சில நேரங்களில் வீடற்றவர்களுக்கு வசிப்பிடமாகிறது”

“கர்த்தாவே நீர் எமக்கு ஒரு குவியலைத் தந்திருக்கிறீர்கள்:
பிழைத்து இருப்பதற்குத் தலையும் கைகளும்
துன்பமில்லாமல் முத்தமிட, முத்தமிட, முத்தமிட
உம்மால் ஏன் இதைப் படைக்க முடியவில்லை?”

கம்யூனிஸக் கவி என்ற பெயர் அவருக்கு இருந்தாலும் மாய்கோவ்ஸ்கி சோவியத் அதிகார மையங்களின் கடும் தணிக்கை வெறியையும் சோவியத் அரசியலமைப்பு வளர்த்துக் கொண்டிருந்த உப்புச் சப்பில்லாத யதார்த்தவாத படைப்புகளையும் கண்டித்தார். “வருமான வரிக்காரனோடு கவிதையைப் பற்றிய உரையாடல்” என்ற அவர் கவிதை அவர் முன்னெடுத்த விமர்சனங்களில் முக்கியமானது.

இத்தகைய விமர்சனங்கள் அவரை சோவியத் அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைக்குப் பாத்திரமாக்கின.

மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் பெரும்பாலானவை பழைய அழகியல் கோட்பாடுகளும், மதமும், அரசியலமைப்புகளும் மனிதனை அன்பு செய்யவும் காதலிக்கவும் விடாமல் தடுப்பதை விமர்சித்தன. 1918ல் அவர் வெளியிட்ட “மனிதன்” என்ற கவிதை  மாயகோவ்ஸ்கியின் பிறப்பு, வாழ்க்கை, மீண்டும் வருதல் என்ற முப்பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு சுவிஷேசத்தில் கூறப்பட்டுள்ள இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையை நினைவுறுத்துவதாக உள்ளது. இந்தக் கவிதையில் துப்பாக்கியால் தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்த கவிஞன் ஆயிரம் வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் பூமிக்கு வரும் போது எந்தத் தெருவில் தன் காதலியின் கதவுக்கு முன்னால் தன்னைச் சுட்டுக் கொண்டானோ அந்தக் கதவிருக்கும் தெருவுக்குத் தனது பெயர் சூட்டப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறான்.

மாயகோவ்ஸ்கி தன்னைத் தானே பல கவிதைகளில் அன்பை அறிவிக்க வந்தும் அதைச் செய்ய முடியாமல் தோற்றுப் போன இரட்சகராகவே காட்டிக் கொள்கிறார். “முதுகெலும்பு புல்லாங்குழல்” என்ற கவிதையில் தன்னை “வார்த்தைகள் என்னும் ஆணிகளால் தாள் என்னும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட” மேசியா என்று வர்ணிக்கிறார். அவர் மண்டையோடு முழுக்க கவிதை வரிகள் நிறைந்திருக்கிறதாம். “தோட்டா என்னும் முற்றுப்புள்ளியால்” இந்தக் கச்சேரி முடியப் போவதைக் கவிஞன் எதிர்நோக்கி இருப்பதாக இந்தக் கவிதை சொல்லிச் செல்கிறது.

சோவியத் பிரச்சாரச் சுவரொட்டிகளான அஜிட்பிராப் சுவரொட்டிகளை வடிவமைத்தவர்களில் தலையானவராகவும் மாயகோவ்ஸ்கி அறியப்படுகிறார்.

1930ல் தனது 36வது வயதில் மாயகோவ்ஸ்கி தன்னைத் தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். அவர் தற்கொலைக்குக் காதல் தோல்விதான் காரணம் என்று நம்பப்படுகிறது.

இன்னும் அதிகமாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய கவிஞர், விளாடிமிர் மாய்கோவ்ஸ்கி

கதைகளின் போதாமை

ஓர்தெகா யி காஸெட்

பிலிப்பைன்ஸ் கதைசொல்லி மெரெஸெடோர் ஸாபாதா என் நண்பர். சிங்கப்பூர் வந்திருக்கும் அவர் இன்று என்னை வந்து சந்தித்தார். 1956ல் பெங்குவின் நிறுவனம் வெளியிட்ட ‘மூன்று காத்திக் நாவல்கள்’ தொகுப்பின் முன்னுரையில் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்திய காலங்களில் வெளியிடப்பட்ட ஐரோப்பிய புது அலை நாவல்கள் எதுவும் வாசகர்கள் திருப்தி செய்யாததால்தான் அவர்கள் புல்காகோவ்-இன் 1940 நாவலான தி மாஸ்டர் அண்ட் தி மார்கரிட்டா-வையும் குஸ்தாவ் மெய்ரிங்-இன் 1907 தி கோலம் என்ற நாவலையும் தேடி வாசிப்பதாக எழுதப்பட்டிருப்பதாகச் சொன்னேன்.

மெரெஸெடோர் கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு ‘இதுவரைக்கும் அதுதான் கதை’ என்றார்.

பெங்குவின் முன்னுரை தெரிவித்த கருத்தை போர்ஹெஸ் தனது கட்டுரைகள் பலவற்றில் தெரிவித்திருக்கிறார். ரோபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவென்சன், எட்கர் ஆலன் போ போன்ற எழுத்தாளர்கள் எழுதிய சாகஸக் கதைகளிலும் மர்மக் கதைகளிலும் உள்ள வசீகரத் தன்மை செவ்விலக்கிய நாவல்களில் இல்லை என்பது போர்ஹெஸ் அபிப்பிராயப்படுகிறார்.

ஹோசே ஓர்தெகா யி காஸெட் 1925ல் எழுதிய தனது ‘நாவலின் மறைவு’  என்ற நூலில் நவீன நாவலின் அமைப்பு வாசகரை ஈர்க்கும் தன்மையை இழந்துவிட்டதாகவே கருதுகிறார்.

இதன் அடிப்படையிலேயேதான் நானும் ஆயிரத்தோரு அரபிய இரவு கதைகளின் ஈர்ப்பை ஆராயும் விதமாக ‘கதைசொல்லியின் ஆயிரத்தோரு இரவுகள்’ என்ற கட்டுரையை எழுதினேன். இந்தக் கட்டுரை யாவரும் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

நீர்த்துப்போன கதைகூறலுக்கு எதிராக போர்ஜெஸ் மற்றும் ஓர்தெகா யி காஸெட் போன்றவர்கள் வைக்கும் விமர்சனத்தின் சாரம்: ஒன்று, கதையின் உள்ளடக்கம் தொடர்பானவை. மற்றொன்று கதையின் கட்டமைப்பு தொடர்பானவை.

உள்ளடக்கம்: கதையின் அடிப்படை ஈர்ப்பு அதற்குள் தென்படக்கூடிய சிக்கல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.  முதலில் கதையில் உண்மையில் சிக்கல் இருக்க வேண்டும். அது சிக்கல்தான் என்று வாசகர்கள் நம்ப வேண்டும். சாகஸக் கதைகளிலும் பேய்க் கதைகளிலும் இந்தச் சிக்கல் இயல்பாகவே வந்து அமைந்துவிடுகிறது.

பல எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களோடு வெளிவந்த ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பைச் சமீபத்தில் படித்தேன். பங்களித்த எல்லோரும் மிகச் சிரத்தையாகத்தான் கதைகளை எழுதியுள்ளார்கள்.  ஆனால் அவர்கள் சிக்கல்கள் என்று நினைத்து எழுதியிருந்தவை யாவும் யாருக்கும் உதவாத ரகம்.

உதாரணத்துக்கு: எல்லா வசதிகளும் அனுபவிக்கும் நடுத்தர வர்க்க பெண்மணிகளுக்குள் வரக்கூடிய மெல்லிய வம்புச்சண்டைகள். கதையை எழுதிய எழுத்தாளருக்கு வேண்டுமானால் இந்தச் சண்டை மாபெரும் உறவுச் சிக்கலாகத் தோன்றலாம். ஆனால் பரவலான வாசகர்களின் பார்வையில் இத்தகைய இலக்கிய முயற்சி கொஞ்சம் கோமாளித்தனமானதாகவும் மிகுந்த அசதி தரக்கூடியதாகவுமே தோன்றும் வாய்ப்புள்ளது.

கதைகளுக்கு இப்படிப்பட்ட சிக்கல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து எழுதும் எழுத்தாளர்கள் வாழ்க்கையை உற்றுப் பார்க்க வாய்ப்பில்லாதவர்கள். அல்லது அர்த்தமே இல்லாத வாய்ப்பேச்சுக்களின் சிறு வட்டத்துக்குள் தங்களைக் குறுக்கிக் கொண்டவர்கள் என்றுதான் ஊகிக்க வேண்டியதாக உள்ளது.

ஆகையால், கதைக்கு உண்மையான சிக்கல் இருப்பதும், அது வாசகர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடியதாக இருப்பதும் அவசியம்.

ஆனால் அதற்காக மிக பிரம்மாண்டமான விஷயங்களைத்தான் எழுத வேண்டுமா என்று கேட்பது விதண்டாவாதம். கதையில் வரும் சம்பவம் வேறு. அது பேசும் சிக்கல் வேறு. மிகச் சாதாரண சம்பவங்களில் மிக உக்கிரமான சிக்கல்கள் அடங்கியிருக்கலாம்.  ஷோபா சக்தியின் கதைகளைப் படித்துப் பாருங்கள்.  இந்த உண்மை விளங்கும்.

கட்டமைப்பு: ஆரம்பத்தில் தொடங்கி முடிவில் முடியும் மிக சலிப்பான விஷயம் உலகத்தில் உள்ளது. அதன் பெயர் அன்றாட வாழ்க்கை. அன்றாட வாழ்க்கையைக் காப்பி எடுத்ததுபோல் இருக்கும் கதைகள். நான் குறிப்பிட்ட தொகுப்பில் வரும் கதைகளில் பெரும்பாலானவை இப்படிப்பட்ட வெறும் சம்பவக் குவியல்களே. (போர்ஹெஸ் செவ்விலக்கிய நாவல்களைப் பற்றி இதே விமர்சனத்தைத்தான் வைக்கிறார். அது வேறு ஓர் இடத்தில் பார்ப்போம்).

கதைகூறல் என்பது அழகியல் சார்ந்தது. வாசகர்களிடம் குறிப்பிட்ட தாக்கங்களை உருவாக்கும் வகையில் சம்பவங்களை தேர்ந்தெடுத்து அடுக்கி வைக்கும் கலையாற்றலைக் கோருவது. கதையில் சேர்க்கப்படும் சம்பவங்களைவிட வாசகரின் பார்வை எழுத்தாளரால் எதனிடத்தில் திருப்பப்படுகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

முழுதாய்ப் பார்க்கப் போனால் மோனா லிஸா அப்படியொன்றும் பேரழகி இல்லை. அவள் முகத்தில் தா வின்சி காட்டும் குறுநகையின் நிழலில்தான் கலை நிகழ்கிறது.

அந்தக் குறுநகையின் நிழலைக் கதைக் கட்டமைப்பின் வழியாக வாசகர் முன்னால் கொண்டு வருவதைத்தான் நான் எழுத்தின் வெற்றியாகக் கருதுகிறேன்.

முனைவர் எம்.எஸ்.ஸ்ரீலக்ஷ்மி – பழைய சிங்கப்பூர் நினைவலைகள்

வரலாறு தொடர்பான படைப்புகளின் வெற்றி அவை தரும் சிறு சிறு விவரங்களின் துல்லியத்தில் அடங்கியுள்ளது. இது அபுனைவுக்கும் பொருந்தும் புனைவுக்கும் பொருந்தும்.

சிங்கப்பூரின் தேசிய ஆவணக்காப்பகம் 1900களின் முன் பாதி தொடங்கி இன்றுவரை சிங்கப்பூரில் அந்தந்தக் காலக்கட்டத்தில் நிலவும் அரசியல், சமூக, கலாச்சார, ஆன்மீக, கலாச்சார சூழல்களைப் பற்றிப் பலதரப்பட்ட சிங்கப்பூரர்களைப் பேசச் சொல்லி ஒலிவடிவில் சேகரித்து வருகிறது.  காப்பகம் பாதுகாத்து வரும் ஆவணங்கள், புகைப்படங்களோடு இந்த ஒலிப்பதிவுகள் சிங்கப்பூரின் வரலாற்றின் வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களை அறிந்து கொள்ள உதவுகின்றன. ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்தப் ஒலிப்பதிவுகளைக் கேட்க வழிவகைகள் உள்ளன.

முனைவர் எம்.எஸ்.ஸ்ரீலக்ஷ்மியின் “நேற்றிருந்தோம்… நினைவலைகள்” என்ற நூல் இவ்வகை முயற்சிகளில் ஒன்று.

நவம்பர் 2007லிருந்து 2011வரை சிங்கப்பூர் வாசகர் வட்ட நிர்வாகிகள் சிங்கப்பூர் ஆளுமைகளை அழைத்து 1950களிலும் 1960களிலும் சிங்கப்பூரில் தமிழர்கள் வாழ்வும் அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளும் எப்படி இருந்தன என்று பகிர்ந்து கொள்ளும்படி கேட்டிருக்கிறார்கள். அப்படி அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஆறு பேர்களுடைய உரைகளை முனைவர் ஸ்ரீலக்ஷ்மி இந்நூலில் தொகுத்திருக்கிறார்.

இராம. கண்ணபிரான், எம்.கே. நாராயணன், மா. இளங்கண்ணன், முனைவர் மா. இராஜிக்கண்ணு, பி. சிவசாமி, ந. பக்கிரிசாமி, செ.ப. பன்னீர்செல்வம் என்ற அனைவரும் கலை, இலக்கிய ஆர்வமுடையவர்கள் என்பதால் பதிவுகள் மிகச் சுவையாகவும், வியப்பூட்டும் வகையில் நுணுக்கமானவையாகவும் இருக்கின்றன.

அந்தக் காலச் சிங்கப்பூரைப் பற்றியும் அப்போது வாழ்ந்த தமிழர்களின் சமூகப் போக்குகள், தொழில், கடைவீதிகள், பொழுதுபோக்குகள், உணவு பழக்க வழக்கங்கள், பண்டிகைக் கொண்டாட்டங்கள், அரசியல் என்பவற்றைப் பற்றியும் விவரிக்கும் மிக நுணுக்கமான பதிவுகள்.

கட்டுரையாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் சிங்கப்பூரில் தமிழர்கள் வாழ்ந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். இவ்வட்டாரங்கள் அவர்கள் இளம் வயதில் வாழ்ந்த வட்டாரங்கள் என்பதால் அவர்கள் பதிவுகளில் மிகுந்த துல்லியம் தெரிகிறது.

முன்னுரையிலேயே சிங்கப்பூர் வாசகர் வட்டம் 1988ம் வருடம் ஆகஸ்டு மாதம் தொடங்கப்பட்ட வரலாற்றையும் இந்நாள்வரை அதனுடைய செயல்பாடுகளையும் ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் பொறுப்பில் இருந்தவர்களின் பெயர்களையும் கொடுத்து முனைவர் ஸ்ரீலக்ஷ்மி நூலின் நோக்கத்திற்கு மேலும் வலு சேர்க்கிறார்.

1960ல் தொடங்கிய தமிழவேள் கோ. சாரங்கபாணியின் தமிழர் திருநாள் கொண்டாட்டமே அந்நாளில் சிங்கப்பூர்த் தமிழர்களின் ஒரே பெரிய கொண்டாட்டம் என்று பெரும்பாலானாவர்கள் நினைத்திருக்கக் கூடும். ஆனால் தமிழவேளின் கொண்டாட்டங்களுக்கு எதிராகப் பல இடங்களில் பொங்கல் கொண்டாடினார்கள் என்று இந்த நூல் சொல்கிறது.

வரலாற்று நூல் என்பதால் சில முக்கியப் பிழைகளை முனைவர் ஸ்ரீலக்ஷ்மி தவிர்த்திருக்கலாம். உதாரணத்துக்கு நூல் நெடுக CLA சாலை என்ற குறிப்பு வருகிறது.  சிங்கப்பூரில் அப்படி ஒரு சாலையே இல்லை.
நானும் படித்துவிட்டுக் குழம்பினேன். பிறகுதான் அவர் சொல்ல வந்தது Selegie ரோடு என்று நூலில் தரப்பட்டிருந்த விவரங்களால் ஒருவாறு ஊகிக்க முடிந்தது. 

மேலும் முதல் பதிவில் சொல்லப்படுவதுபோல் சிங்கப்பூர் பள்ளியில் ஆங்கிலம் சொல்லித்தந்த ஆசிரியர்கள் ‘காக்னி’ உச்சரிப்பில் ஆங்கிலம் பேசியிருக்க மாட்டார்கள். காக்னி என்பது லண்டனில் மிக தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள மக்கள் பேசும் வழக்கு.

ஆண்களின் பதிவுகளை மட்டுமே சேர்க்காமல் வரலாற்று முழுமைக்காகவும் வேறுபட்ட பார்வைக்காகவும் பெண்களின் பதிவுகளையும் நூலில் சேர்ந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

எது எப்படி இருப்பினும் “நேற்றிருந்தோம்… நினைவலைகள்” மிக அற்புதமான முயற்சி. முனைவர் எம்.எஸ்.ஸ்ரீலக்ஷ்மி ஆழமான அறிவாற்றலும் கடுமையாக உழைப்பும் உள்ளவர் எல்லோரும் அறிந்தது.

சிங்கப்பூர்த் தமிழ்ச் சூழலில் அவருக்குத் தக்க அங்கீகாரம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்பதும் தெளிவு.

இது, சரியான சிங்கப்பூர் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ள விரும்பும் அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.

மோசமான குறுங்கதைகள்

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவர் அவர் எழுதிய குறுங்கதைகளின் தொகுப்பை எனக்குத் தந்தார். அனைத்தும் ‘மைக்ரோ’ கதைகள் என்ற சுமார் 100 வார்த்தைகள் கொண்ட வகைமையைச் சார்ந்தவை. ஆங்கிலத்தில் 6 வார்த்தை கதைகளிலிருந்து 1000 வார்த்தைகள் கொண்ட flash fiction வரை உண்டு. அமெரிக்காவில் இயங்கும் மின்னிதழ்கள் பெரும்பாலும் இந்த flash fiction-ஐத்தான் விரும்புகின்றன. அவர்களைப் பொறுத்தவரை சிறுகதை என்பது 2,500 வார்த்தைகளுக்கு மேல். … Continue reading மோசமான குறுங்கதைகள்

யீ ஷா – கவிதையின் ஓர் ஓரமாய்

தற்போது சீன மொழியில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கவிஞர்களில் 1966ல் பிறந்த யீ ஷா முக்கியமானவர். பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியராக வேலை செய்கிறார். இதுவரை கிட்டத்தட்ட இருபது கவிதை தொகுப்புக்கள் வெளியிட்டுள்ளார். ஐரோப்பாவில் நடக்கும் கவிதை விழாக்களில் கலந்து கொள்கிறார். தினமும் தனது வலைப்பூவின் வழியாக ஒரு புதிய சீனக் கவிஞரை அறிமுகப்படுத்தும் இவர் முயற்சி சீனாவில் வாசகர்களிடையே பரவலான கவனத்தைப் பெற்றிருக்கிறது. ‘கவிஞனைப் … Continue reading யீ ஷா – கவிதையின் ஓர் ஓரமாய்

ஜோசப் கான்ராட் – இருட்டின் இதயம்

19ம் நூற்றாண்டு ஆங்கில இலக்கியத்தின் முக்கிய எழுத்தாளர்களாகக் கருதப்பட்டவர் ஜோசப் கான்ராட். அவருடைய ‘இருட்டின் இதயம்’ ( Heart of Darkness) மற்றும் Lord Jim ஆகிய நாவல்கள் மிகப் புகழ்ப்பெற்றவை. இதற்கெல்லாம் மேலாக ஆங்கிலம் என்பது போலந்துகாரரான கான்ராட்டின் மூன்றாவது மொழி என்பது குறிப்பிடத் தக்கது 1899ல் வெளிவந்த இருட்டின் இதயம் என்ற குறுநாவலைச் சுற்றி நிறைய விமர்சனங்கள் இருந்த போதிலும் … Continue reading ஜோசப் கான்ராட் – இருட்டின் இதயம்

மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் நிச்சயம் முன்னுரை எழுத வேண்டும்

திங்கட்கிழமை 30 செப்டம்பர் அனைத்துலக மொழிபெயர்ப்புத் தினம். அன்று மாலை ஒரு ஆங்கில அமர்வில் பேச என்னை அழைத்திருக்கிறார்கள். நான் மொழிபெயர்ப்பேன் என்பதும் அதற்கும் மேலாக மொழிபெயர்ப்புகளைப் பற்றி ஏதேனும் உருப்படியாகப் பேசுவேன் என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை. நிற்க. இன்று மதியம் மெர்செடீஸ் என்னைப் பார்க்க வந்தாள். வாகனம் அல்ல. என் தோழி. கொலம்பிய நாட்டைச் சேர்ந்தவள். சிசாகோவில் இலக்கியப் பட்டப்படிப்பு முடித்த … Continue reading மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் நிச்சயம் முன்னுரை எழுத வேண்டும்