அன்னா அக்மத்தோவாவின் கவிதைகள்

1888ல் ரஷ்யாவின் ஓடெஸ்ஸா நகரத்தில் பிறந்த அன்னா கோரெங்கோ என்ற இயற்பெயர் கொண்ட அன்னா அக்மத்தோவா ரஷ்ய மொழியின் மிகச் சிறந்த கவிஞர்களின் ஒருவராய்க் கருதப்படுகிறார்.

ஆனால் அவர் வாழ்க்கை எந்த வகையில் பார்த்தாலும் இனிமையானதாக அமைந்திருக்கவில்லை. 1910ல் தனது இருபத்து இரண்டாவது வயதில் அக்மத்தோவா குமிலெவ் என்ற கவிஞரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவருடைய மண வாழ்க்கை மிகுந்த துன்பம் நிறைந்ததாக இருந்தது.

ஓசிப் மெண்டல்ஸ்தாம், செர்கெய் கோரோடெட்ஸ்கி போன்ற புகழ்ப்பெற்ற கவிஞர்களோடு அக்மத்தோவாவுக்கு இருந்த பரிச்சயத்தையும், அவருடைய கவிதைகளுக்கு வளர்ந்து வரும் புகழையும் வெறுத்த குமிலெவ் அவரைக் கவிதை எழுதக் கூடாது என்று வற்புறுத்த ஆரம்பித்தார்.

1918ல் அக்மத்தோவாவும் குமிலெவ்வும் விவாகரத்து செய்து கொண்டார்கள். அதே வருடம் ரஷ்யாவின் மன்னராட்சியும் முடிவுக்கு வந்து ரஷ்யாவில் போல்ஷெவிக் அரசாங்கம் நிறுவப்பட்டது. 1921ல் குமிலெவ்வுக்கு அரசாங்கம் மரண தண்டனை விதித்தது. 1925ல் அக்மத்தோவாவின் கவிதைகளை அரசாங்கம் தடை செய்தது. 1953 ஸ்டாலினின் மரணம்வரை அக்மத்தோவாவின் கவிதைகள்மீது இந்தத் தடை நடப்பில் இருந்தது. ஸ்டாலினின் மரணத்துக்குப் பிறகு இந்தத் தடை தளர்த்தப்பட்டாலும் அக்மத்தோவா அரசாங்கக் கண்காணிப்பிலேயே இருந்தார். 1965லும் 1966லும் இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட அக்மத்தோவா 1966ல் மாரடைப்பால் காலமானார்.

உடலைப் பிரதானமாகக் கொண்ட உணர்வுமயமான காதலை ஆன்மீகச் சாயலுடைய மொழியில் அக்மத்தோவாவின் கவிதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

அக்மத்தோவாவின் கவிதைகளில் மிக இயல்பாய் அமைந்திருந்த இந்த கலவை அந்நாளைய சோவியத் அரசாங்கத் தணிக்கையாளர்களும் பல இலக்கிய விமர்சகர்களாலும் சமூக ஒழுக்கத்துக்கு எதிரானதாகக் கருதப்பட்டது. உடல் இச்சைகளை மையமாகக் கொண்ட கவிதைகளில் அக்மத்தோவா ஆன்மீகத்திலிருந்து இரவல் வாங்கிய படிமங்களையும் மொழியையும் பயன்படுத்துவதைக் கண்டித்த ஏய்க்கன்பாவும் என்ற விமர்சகர் அக்மத்தோவாவை “பாதி கன்னியாஸ்திரி, பாதி விபச்சாரி” என்று விமர்சித்தார். அக்மத்தோவாவின் கவிதைகளைச் சோவியத் அரசாங்கம் சமூக ஒழுக்கத்துக்கு ஊறு செய்வதாகச் சொல்லித் தடை செய்வதற்கு இந்த விமர்சனமே போதுமானதாக இருந்தது.

ஆர்தர் லூரி என்ற இசையமைப்பாளரோடு கள்ளத் தொடர்பு வைத்திருந்த அக்மத்தோவாவே “நாமெல்லோரும் இங்கே உல்லாசிகளும் விபச்சாரிகளும்தான்” என்ற 1913ம் ஆண்டு வெளிவந்த கவிதையில் இப்படி எழுதுகிறார்:

“நீ கறுப்பு நிற பைப்பைப் புகைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்
பைப்பிலிருந்து வெளிப்படும் புகை விநோதமான வடிவத்தில் இருக்கிறது
நான் இறுக்கமான ஸ்கர்ட்டை அணிந்திருக்கிறேன்
என்னை மேலும் வடிவழகு உடையவளாகக் காட்டிக் கொள்ள”

ஆனால் பெண்கள் உடல் ரீதியான ஆசைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு எதிராக அரசாங்கமும் ஆணாதிக்கமும் காட்டிய கடும் எதிர்ப்பை அக்மத்தோவா உணராமல் இல்லை.

“லோத்தின் மனைவி” என்ற 1922ல் எழுதப்பட்ட புகழ்ப்பெற்ற கவிதையில் லோத் என்ற தீர்க்கதரிசி சோதோமை விட்டு ஆண்டவர் கட்டளைப்படி வெளியேறியபோது ஆண்டவரால் அழிக்கப்படப் போகும் அந்த நகரத்தை ஆண்டவரின் கட்டளையை மீறித் திரும்பிப் பார்த்த லோத்தின் மனைவி உப்புத்தூணாய் மாற்றப்பட்டதைத் தனது நிலையோடு அக்மத்தோவா ஒப்பிடுகிறார். சோதோம் என்பது பாவங்கள் – குறிப்பாக உடல் இச்சை தொடர்பான பாவங்கள் – மலிந்திருந்ததால் ஆண்டவரால் அழிவுக்கு ஒப்புக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அரசாங்கம், திருச்சபை மற்றும் ஆணாதிக்க மனோபாவத்தின் குறியீடாக இருக்கும் லோத் ஆண்டவரின் கட்டளைப்படி அந்நகரத்தை விட்டு வெளியேறுகிறான். அந்த நகரத்தை விட்டு அவ்வளவு எளிதில் அகல முடியாத அவன் மனைவி அதை கடைசியாக ஒரு முறை ஏக்கத்தோடு திரும்பிப் பார்க்கிறாள். அவள்மீது ஆண்டவரின் சாபம் இறங்குகிறது.

“ஒற்றைப் பார்வை: கூரிய ஊசிபோன்ற வலி
அவள் ஓசை எழும்பும் முன்னே அவள் கண்களைத் தைத்து விடுகிறது

அவள் உடம்பு உதிர்ந்துவிழும் நிர்மலமான உப்பாக
அவள் விரைவான கால்கள் தரையில் வேரூன்றி நிற்கின்றன

இந்தப் பெண்ணுக்காக யார் அழுவார்கள்? நம் அக்கறைக்கு இவள் தகுதி இல்லாத அளவுக்கு முக்கியத்துவம் போனாளா?
ஆனாலும் திரும்ப நினைத்ததால் மரணத்தை ஏற்றுக் கொண்ட இவளை
என்னால் என்றும் நிராகரிக்க முடியாது.”

ஆனால் ரஷ்யாவில் அடக்குமுறையாலும் சர்வாதிகாரத்தாலும் எண்ணில்லாத மக்கள் சித்திரவதைக்குள்ளாகவும் சாகவும் ஆரம்பித்தபோது அக்மத்தோவாவின் கவிதைகளில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. காதல் மீதிருந்த கவனம் மாறிப் பைபிளில் கொடிய அரசர்களை எதிர்த்துக் குரல் எழுப்பிய பழைய யூத தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவராகவே அக்மத்தோவா தன்னை உணர்ந்தார்.

“என் உதடுகள் இனிமேலும்/
முத்தமிடுவதில்லை, அவை தீர்க்கதரிசனங்களைச் சொல்கின்றன”

தீர்க்கதரிசனத்திற்கு மட்டுமன்றி கவிதைக்கும் பெயரில்லாத கொடுமைகளுக்கு அடையாளம் தருவதும் அவற்றைப் பெயரிட்டு அழைப்பதுமே தலையாய பணியாக இருக்கிறது. கொடுமைகளைப் பெயரிட்டழைக்கும்போதுதான் அவை மனிதர்களின் நினைவில் தங்கி வரலாறாய் எழுதப்படும் சாத்தியத்தைப் பெறுகின்றன. பெயரிட்டு அழைக்கப்படாத எந்தக் கொடுமையும் விரைவில் நினைவிலிருந்து அகன்றுவிடுகிறது.

கொடுமைகளைப் பதிவு செய்யாமல் அழிய விடுவது கொடுமைக்கு ஆளான மக்களுக்குத் தீர்க்கதரிசிகள் மட்டுமல்ல, கவிஞர்கள்கூட செய்யும் துரோகம்.

Requiem என்ற கவிதையில் அக்மத்தோவா இப்படி எழுதுகிறார்.

“பதினேழு மாதங்களை லெனின்கிராட் சிறைச்சாலைக்கு வெளியே இருந்த ஒரு வரிசையில் நின்று கழித்தேன். ஒரு நாள் கூட்டத்தில் இருந்த யாரோ என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டார். எனக்குப் பின்னால் குளிரால் நீலம் பாய்ந்திருந்த உதடுகளோடு நின்றிருந்த பெண் யாரும் என்னை யாரும் என் பெயரால் அழைத்துக் கேட்டதில்லைதான். இப்போது நம்மெல்லோருக்கும் பொதுவாக இருந்த அசமந்தத்தை உதறி எழுந்தவள்போல் அவள் என்னிடம் மிகத் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டாள் (இங்கு எல்லோரும் மிகத் தாழ்வான குரலில்தான் பேசிக் கொண்டார்கள்): ” இதை உன்னால் விவரிக்க முடியுமா?”


நான் சொன்னேன்: “என்னால் முடியும்” என்று


அப்போது புன்னகை போன்ற ஏதோ ஒன்று ஒரு காலத்தில் அவள் முகமாய் இருந்த பகுதியின்மீது மின்னல்போல் பரவி மறைந்தது.”

மிகுந்த கறுமையான நாட்களில் வெளிச்சத்தை நாடி நின்றவை அன்னா அக்மத்தோவாவின் கவிதைகள். அந்தக் கறுமைக்கு நடுவில் அவையே வெளிச்சமாகவும் இருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை.

“எனக்குப் பிரியமானவர்களின் ஆன்மாக்கள் எல்லாம் நட்சத்திரங்களுக்குப் பறந்துவிட்டன.

நான் இழப்பதற்கு யாருமே இல்லை – ஆண்டவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்”

– திரும்புதல், 1944

பத்து ரஷ்ய சிறுகதைகள் – புஷ்கினின் “ஸ்பேடுகளின் ராணி”

(ரஷ்ய இலக்கிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான பத்து சிறுகதைகளைப் பற்றி இன்றிலிருந்து ஒவ்வொன்றாகப் பதிவிடலாம் என்று எண்ணியிருக்கிறேன்)

நவீன ரஷ்ய நாவல் மற்றும் சிறுகதை இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியில் அலெக்ஸாண்டர் புஷ்கினின் பங்களிப்பு மகத்தானது.

1799ல் பிறந்து 1837ல் தனது முப்பத்தேழாவது வயதில் டி’அந்தஸ் என்பவரோடு நடைபெற்ற சடங்குபூர்வமான துப்பாக்கிச் சண்டையில் (duel) இறந்து போன புஷ்கின் நவீன ரஷிய இலக்கியத்தின் தந்தை என்றே கொண்டாடப்படுகிறார்.

புஷ்கினின் காலம்வரைக்கும் ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் மொழிகளோடு ஒப்பிடுகையில் ரஷ்ய மொழி இலக்கிய நயமற்ற மொழியாகத்தான் கருதப்பட்டது. ரஷ்ய மொழி பின்னாளில் அடைந்த இலக்கிய அழகிற்கும் நயத்துக்கும் புஷ்கினே தோற்றுவாயாகக் கருதப்படுகிறார்.

அவர் எழுதிய ‘இயூஜீன் ஓனெகின்’ நாவல் எப்படி பிற்கால ரஷ்ய செவ்வியல் நாவல்களுக்கு முன்னோடியாகக் கருதப்படுகிறதோ, அதுபோலவே அவருடைய சிறுகதைகளும் வடிவத்தாலும் உள்ளடக்கத்தாலும் பின்னாளில் செக்கோவ் போன்றவர்கள் எழுதிய சிறுகதைக்கு முன்னோடியாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன.

புஷ்கின் எழுதிய சிறுகதைகளில் மிக முக்கியமானதாக அவருடைய “ஸ்பேடுகளின் ராணி” கதை கருதப்படுகிறது.

தனது சக அதிகாரிகள் சீட்டாடுவதை ரஷ்ய இராணுவத்தில் பணியாற்றும் ஹெர்மான் என்ற ஜெர்மானிய ராணுவ அதிகாரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனுக்குச் சூதாடிப் பழக்கமில்லை.

சீட்டாடிக் கொண்டிருக்கும் தோம்ஸ்கி என்பவன் சூதாட்டத்தில் வெற்றிபெற “மூன்று சீட்டுகளின்” ரகசியம் ஒன்று உள்ளதாகவும, அது தனது பாட்டிக்கு மட்டுமே தெரியும் என்றும் சொல்கிறான்.

தோம்ஸ்கியின் பாட்டியான அந்த முதிய சீமாட்டி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சூதாட்டத்தில் தோற்றுக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு பிரபுவிடமிருந்து அந்த ரகசியத்தைக் கற்றுக் கொண்டாள் என்று தோம்ஸ்கி சொல்கிறான்.

இதைக் கேள்விப்படும் ஹெர்மானுக்கு எப்படியும் அந்த மூன்று சீட்டுகளின் ரகசியத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுகிறது. இன்னமும் உயிரோடிருக்கும் எண்பத்தேழு வயதான சீமாட்டியின் வீட்டிற்குள் நுழைவதற்காக அவள் வீட்டில் வசிக்கும் லிசாவியெட்டா என்ற இளம் பெண்ணைக் காதலிப்பதுபோல் நடிக்கிறான்.

வீட்டிற்குள் எப்படியோ நுழைந்த பிறகு ரகசியத்தைத் தன்னிடம் சொல்லச் சொல்லிச் சீமாட்டியை வற்புறுத்துகிறான். அவள் அது வெறும் கற்பனைக் கதை என்று சொல்லி மழுப்புகிறாள். கோபமடைந்த ஹெர்மான் தனது துப்பாக்கியைக் காட்டி மிரட்டுகிறான். கிழவி பயத்தால் செத்துப் போகிறாள். லிசாவியெட்டாவின் அறைக்கு ஓடிப்போகும் ஹெர்மான் தான் கிழவியைக் கொல்லவில்லை என்றும், தனது துப்பாக்கியில் குண்டே இல்லை என்றும் சொல்கிறான். அவன் தன்னைக் காதலிப்பதாகச் சொன்னது பொய் என்று அறிந்து கொள்ளும் லிசவியெட்டா அவனை வெறுக்கிறாள். ஆனாலும் அவன் தப்பிப் போக உதவுகிறாள்.

பின்னர் சீமாட்டியின் சவ அடக்கத்துக்கு ஹெர்மான் போகிறான். அங்கு சீமாட்டியின் பிணம் அவனைக் கண் திறந்து பார்க்கிறது. அன்றிரவு ஹெர்மானுக்கு முன்னால் தோன்றும் இறந்து போன சீமாட்டியின் பேய் மூன்று சீட்டுகளின் ரகசியம் “மூன்று, ஏழு, ஏஸ் (ace) சீட்டு” என்று அவனுக்குச் சொல்கிறது. ஆனால் அவன் ஓர் இரவு ஒரே எண்ணை மட்டுமே வைத்து ஆட வேண்டும் என்றும், லிசவியெட்டாவை மணந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் பேய் கட்டளையிடுகிறது.

தன் மொத்த சேமிப்பையும் எடுத்துக் கொண்டு சூதாடப் போகும் ஹெர்மான் முதல் நாள் மூன்று என்ற எண்மீது சூதாடி பெரும் பணத்தை ஜெயிக்கிறான். இரண்டாம் நாளும் அது போலவே ஏழு என்ற எண்மீது பணம் கட்டி ஜெயிக்கிறான். மூன்றாம் நாள் ஏஸ் என்ற சீட்டின்மீது பணத்தைக் கட்டி ஆடுகிறான். ஆனால் சீட்டுக்கள் திறக்கப்படும்போது அவன் ஸ்பேடுகளின் ராணிமீது பணம் கட்டியிருப்பது தெரிய வருகிறது. சீட்டிலிருக்கும் ஸ்பேடுகளின் ராணி சித்திரம் அவனைப் பார்த்துக் கண்ணடிக்கிறது. ராணியின் முகமும் செத்துப்போன சீமாட்டியின் முகம்போல் இருக்கிறது.

அச்சத்தில் ஓடிப்போகும் ஹெர்மான் பைத்தியமாகிறான். மனநல மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படும் ஹெர்மான் ‘மூன்று, ஏழு, ஏஸ் – மூன்று, ஏழு, ராணி’ என்ற வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் அசாதரணமான வேகத்தில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறான். லிசவியெட்டா சீமாட்டியின் கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரின் மகனை மணக்கிறாள்.

குற்றம் அதைச் செய்யும் மனிதனின்மீது ஏற்படுத்தும் நுண்ணிய விளைவுகளையும், அதற்குரிய தண்டனையை அவன் அனுபவிப்பதையும் மிக நுணுக்கமாகப் புஷ்கினின் “ஸ்பேடுகளின் ராணி” கதை சொல்கிறது. இவ்வகையில் கோகோல், துர்கனேவ், தஸ்தவ்யெஸ்கி ஆகியோரது பின்னாளைய நாவல்களின் முன்னோடியாகவே புஷ்கினின் இந்தக் கதை திகழ்கிறது.

குறிப்பாக ஹெர்மான் தனது துப்பாக்கியைக் காட்டியதால் கிழட்டுச் சீமாட்டி செத்துப் போவதற்கும், தாச்தவ்யெஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் நாவலில் ரஸ்கோல்னிகோவ்வின் கையால் கிழவி சாவதற்கும் நிறையவே ஒற்றுமைகள் உள்ளன.

அது மட்டுமன்றி சூதாடும் மனிதர்களின் மனோ நிலைகளையும், சூதாட்டம் என்பது மனிதர்களை எப்படியெல்லாம் ஆட்டிப்படைக்கிறது என்பதை விவரிப்பதில் புஷ்கின் சரி-தவறு என்று மேம்போக்கான அலசல்களை மீறி மனோதத்துவக் கண்ணோட்டத்தில் இக்கதையில் எழுதியிருக்கிறார்.

ரஷ்யர்கள் சூதாட்டத்தின் மீது வைத்திருக்கும் நாட்டத்தையும் அதனால் அவர்கள் சீரழிவதையும் பின்னாளில் பல ரஷ்ய நாவலாசிரியர்கள் – தஸ்தவ்யெஸ்கி உட்பட – பேசியிருக்கிறார்கள். என்றாலும் ஹெர்மான் என்ற ஜெர்மானியன்கூட சூதாட்டத்தின் மீது பித்தாவதுபோல் புஷ்கின் கதையை அமைத்திருக்கிறார்.

சூதாட்டம், கோபம், காமம் முதலான வெறித்தனங்கள் மனிதர்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் உந்துதல்கள் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை. வெறும் விஞ்ஞானத்தால் பகுத்து அறிய முடியாதவை. சூதாட்டம் என்பது என்னவென்றே அறியாத, அறிந்து கொள்ள விரும்பாத ஹெர்மானும் இதற்கு அடிமையாகிப் பைத்தியமாகிப் போவது மனிதர்களுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த கருமை நிறைந்த வெறித்தனங்களுக்கு உதாரணமாகிப் போகிறது.

ஒருவன் செய்யும் குற்றம் அவனை முன்னேற விடாமல் ஒரே இடத்தில் கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. ஹெர்மான் தனது குற்றற்திற்குக் காரணமாக் இருந்த வார்த்தைகளையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறான். ரஸ்கோல்நிகோவ் தனது குற்றத்தின் விவரங்களையே மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தபடி அலைகிறான்.

இப்படித் தான் செய்த குற்றத்தின் நினைவுகளோடு ஸ்தம்பித்து நிற்பதே குற்றம் செய்த மனிதனுக்குத் தண்டனையாகிறது. அதுவே அவன் ஓய்வின்றித் தன்னோடு தூக்கி அலையும் நரகமாகவும் இருக்கிறது.

புத்தாண்டு நாளில் ஒரு ரஷ்ய மாஸ்டர் – தஸ்தவ்யெஸ்கியின் சூதாடி

புத்தாண்டு நாளில் ரஷ்ய மாஸ்டர்களின் ஒரு சுருக்கமான நாவலை வாசித்துவிட விரும்புவர்கள் தஸ்தவ்யெஸ்கியின் ‘சூதாடி”யை வாசிக்கலாம்.

1866ல் வெளிவந்த ‘சூதாடி’ நாவலை தஸ்தவெஸ்கி ஏன் எழுதினார் என்ற வரலாறு சுவாரஸ்யமானது. 1862ல் ஜெர்மனி, ஃபிரான்ஸ், சுவிட்சர்லாந்து ஆகிய நாடுகளுக்குப் போய்ச் சூதாடத் தொடங்கிய தஸ்தவ்யெஸ்கி 1863ல் தன்னிடமிருந்த எல்லாப் பணத்தையும் இழந்து தனது கைக்கடிகாரத்தை அடகு வைக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

இதன் பிறகு ஸ்டெல்லோவ்ஸ்கி என்ற பதிப்பாளரிடம் பணச் சிரமத்தில் இருந்த தஸ்தவ்யெஸ்கி ஒரு ஒப்பந்தம் போடுகிறார்.

ஒப்பந்தத்தின் சாராம்சம் இதுதான். 1 நவம்பர் 1866க்குள் தஸ்தவ்யெஸ்கி குறிப்பிட்ட பக்கங்களையுடைய நாவலை எழுதித் தரவேண்டும். அப்படி அவர் எழுதித் தரவில்லை என்றால் 1 நவம்பர் 1875வரை அவர் எழுதும் எல்லா நாவல்களையும் தஸ்தவ்யெஸ்கிக்கு ஒற்றைக் காசு தராமல் பதிப்பிக்கும் உரிமை ஸ்டெல்லொவ்கிக்குப் போகும்.

நாவல் அலெக்ஸெய் இவானோவிச் என்பவனின் பார்வையில் சொல்லப்படுகிறது. அலெக்ஸெய் ‘ஜெனெரல்’ என்று அழைக்கப்படும் முன்னாள் அரசாங்க உயரதிகாரியின் குழந்தைகளுக்கு டியூஷன் மாஸ்டராக இருக்கிறான். ஜெனரலின் வளர்ப்புப் பெண்ணான போலினாவைக் காதலிக்கிறான்.

ஜெனரல் அரசாங்கச் சேவையிலிருந்த போது கையாடிய பணத்தை ஓய்வு பெறுவதற்கு முன் கட்டிவிட வேண்டிய கட்டாயத்தால் ஒரு பிரஞ்சு பிரபுவிடம் கடன் வாங்கியிருக்கிறார்.  அதைக் கட்ட முடியாமல் திணறுகிறார். மாஸ்கோவிலிருக்கும் அவருடைய பணக்கார அத்தைக் கிழவி ஒருத்தி நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறாள் என்று கேள்விபடுகிறார். அவள் சொத்து தனக்குச் சேர வேண்டும் என்ற ஆவலில் அவள் செத்துவிட மாட்டாளா என்று ஆசைப்படுகிறார். 55 வயதான ஜெனெரல் ப்ளான்ச் என்ற இளம்பெண்ணைக் காதலிக்கிறார்.

அலெக்ஸெய் தன்னை வெறித்தனமாகக் காதலிப்பதை அறிந்த போலினா அவனை முட்டாள்தனமான செய்கைகளைச் செய்யத் தூண்டுகிறாள். அவள் தூண்டுதலின் பெயரில் சூதாடப் போகும் அலெக்ஸெய் பணத்தை வென்றுவிட்டுத் திரும்பும்போது அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள். அவன் தனது காதலை அவளிடம் சொல்லும்போதும் மீண்டும் சிரிக்கிறாள்.

இதற்கிடையில் அத்தைக் கிழவி ஜென்ரல் தங்கியிருக்கும் ஜெர்மன் நகரத்துக்கு வந்து தான் சாகப் போவதில்லை என்றும், தனது சொத்து ஜெனரலுக்கு இல்லை என்றும் சொல்கிறாள். பிறகு சூதாடச் செல்லும் கிழவி முதலில் பணத்தை வென்றாலும் பின்பு பெருந்தொகையைத் தோற்கிறாள்.

ஜெனரலுக்குப் பணம் கிடைக்கப் போவதில்லை என்று அறிந்து கொள்ளும் ப்ளான்ச் அவரை விட்டு மாஸ்கோ செல்கிறாள். ஜெனரலுக்குக் கடன் தந்த பிரஞ்சு பிரபு போலினா தனது வைப்பாட்டியாக வர வேண்டும் என்று நெருக்குதல் தர ஆரம்பிக்கிறான். போலினாவைக் காப்பாற்ற அலெக்ஸெய் மீண்டும் சூதாடுகிறான். அவளை மீட்கத் தேவையான தொகையை அவன் கொண்டு வந்து தரும்போது போலினா பணத்தை அவனிடம் விட்டெறிந்துவிட்டு ஓர் ஆங்கிலப் பிரவுவிடம் போய்விடுகிறாள்.

அலெக்ஸெய் ப்ளான்ச்சோடு பாரீஸுக்குல் போய் விடுகிறான். பிளான்ச்சின் உயர் சமூக கேளிக்கைகளில் ஈடுபட அலெக்ஸெய் தனது பணம் அத்தனையையும் செலவழிக்கிறான். திடீரென்று பிளான்ச் பாரிஸுக்குப் பின் தொடர்ந்து வந்த ஜெனரலைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறாள்.

அலெக்ஸெய் தன் செலவுகளுக்காக நிரந்தர சூதாடியாக மாறுகிறான். ஒரு நாள் ஆங்கிலப் பிரபுவைச் சந்திக்கும் அலெக்ஸெய் அவனிடமிருந்து போலினா தன்னை உண்மையிலேயே காதலித்ததாக அறிகிறான். அத்தைக் கிழவியும் ஜெனரலும் செத்து விட்டதாகவும் அத்தைக் கிழவியின் சொத்து போலினாவுக்கு வந்ததாகவும் ஆங்கிலப் பிரவு சொல்கிறான். ஆங்கிலப் பிரபு அலெக்ஸெய்க்குக் கொஞ்சம் பணத்தைத் தருகிறான். அதை வைத்துச் சூதாட வேண்டாம் என்கிறான்.

அலெக்ஸெய் சுவிட்சர்லாந்துக்குப் போவதைப் பற்றியும் சூதாடுவதைப் பற்றியும் யோசிப்பதோடு நாவல் முடிகிறது.

தஸ்தவ்யெஸ்கி அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் வழியாக வாழ்வின் மிகப் பெரிய சிக்கல்களைத் தன் நாவல்களில் அலசுவது வழக்கம்.

இந்த நாவலின் மையப் புள்ளி சூதாட்டம் என்ற செயல் என்று தோன்றினாலும், தஸ்தவ்யெஸ்கியின் பார்வைக் குவிப்பு மொத்தமும் இந்நாவலில் பணம் உருவாக்கும் அடிமைத்தனத்தின் மீதும் அது மனித உறவுகள்மீது கொண்டுள்ள தாக்கத்தைச் சுற்றியே இருக்கிறது.

தஸ்தவ்யெஸ்கி இந்த நாவலில் எடுத்துக் காட்டும் அடிமைத்தனம் அவர் சொந்த வாழ்க்கையில் ஸ்டெல்லோவ்ஸ்கியிடம் பட்ட அடிமைத்தனத்தின் பிரதிபலிப்பு.

ஜெனரல் பிரஞ்சுக்காரனிடம் அடிமைப்பட்டதால் கிட்டத்தட்ட அவரிடம் அடிமை போலவே நடந்து கொள்கிறார். போலினா பிரஞ்சுக்காரருக்கு உடலால் அடிமையாகும் அபாயத்தில் இருக்கிறாள்.

ஆனால் அலெக்ஸெய் போலினாவிடமும், ப்ளான்சிடமும் காதலால் அடிமைபோல் நடந்து கொள்கிறான்.

பணம் தொடர்பான ஊதாரித்தனம்போலவே ஊதாரித்தனமான காதலும் மனிதர்களை அடிமைப்படுத்துகிறது. மனிதர்களை விடுதலை செய்யக்கூடும் என்று நம்பப்படும் பேரன்பு விலங்காய் அலெக்ஸெய்க்கு மாறுகிறது.

மனத்தளவில் உருவாகும் இந்த அடிமைத்தனம் நாளடைவில் அவனை நிரந்தர சூதாடியாக்கிச் சமூத்தாயத்தின் கண்களில் அவனை அடிமையாக்கி விடுகிறது.

பாவம் என்னும் அடிமைத்தனத்திலிருந்து மனிதர்களை மீட்க மீட்பர் ஒருவர் வருவார் என்பது கிறித்துவ சித்தாந்தம். ஆனால் இந்த நாவலில் வரும் அத்தைக் கிழவி போலி மீட்பராகிறாள். பணமிருந்தும் ஜெனரலின் குடும்பத்தைக் கடன் தொல்லையிலிருந்து மீட்க மறுக்கிறாள். தானே சூதாடி அடிமையுமாகிறாள்.

மாறாக சூதாடியாக மாறும் அலெக்ஸெய்யே போலினாவுக்கும் (ஒரு வகையில் ஜெனரலுக்கும்), ப்ளான்ச்சுக்கும் மீட்பராகிறான். ஆனால் பாவத்திற்கு எப்போதும் அப்பாலிருந்த கிறிஸ்து போல் அல்லாமல் அவனே அடிமையாகிறான். தஸ்தவ்யெஸ்கியின் நாவல்களின் வரும் பல பாத்திரங்களைப்போலவே (உதாரணத்திற்கு மிஷ்கின்) அலெக்ஸெய்யும் ஒரு வகையில் அசடனான, குறையுள்ள மீட்பன்.

அதனால் அவன் போலினாவுக்கும், ப்ளான்ச்சுக்கும் தந்த மீட்பு போலியானதாகுமா என்பது கேள்வி.

‘சூதாடி’ சின்ன நாவல் என்றாலும் காத்திரமானது. தஸ்தவ்யெஸ்கியின் நாவல்களில் வரும் பல முக்கிய அலசல்களை உள்ளடக்கியது.

புத்தாண்டு நாளில் வாசித்துப் பாருங்கள்.

ரஷ்ய நாவல்கள் – 200 ஆண்டுகளின் பருந்து பார்வை பட்டியல்

ரஷ்ய நாவல்களைப் பற்றிய உரையாடல் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

கீழ்க்கண்ட பட்டியலில் உள்ள நாவல்களை கடந்த ஓராண்டில் வாசித்தேன்.1833ல் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட இருநூறாண்டுகளாய் நீளும் ரஷ்ய நாவல் வரலாற்றில் முக்கியமான படைப்புகளை வாசிக்கும்போது நாவல் இலக்கியத்தின் வளர்ச்சி, சாத்தியங்கள் மட்டுமின்றி, நாவல்களின் கட்டமைப்பு, உள்ளடக்கம் பற்றிய தெளிவு ஏற்பட மேலும் வாய்ப்புக்கள் அமையக் கூடும்.

ரஷ்ய இலக்கியத்தில் உள்ள எல்லா சிறந்த நாவல்களையும் இந்த பட்டியலில் சேர்த்துவிட்டதாக நான் எண்ணவில்லை. அது என் நோக்கமும் அல்ல. புனின், குப்ரின், ஓசிப் மாண்ட்ல்ஸ்தாம் என்று பல எழுத்தாளர்கள் இந்த பட்டியலில் விடுபட்டுள்ளார்கள். ஓராண்டில் ரஷ்ய இலக்கியத்தை ஒரு பருந்து பார்வையாகப் பார்க்க நினைத்தபோது உருவான பட்டியல்தான் இது.

இடையே வாசித்த (அதிகம் பேசப்பட்ட ஆனால் மொக்கையான) சில ரஷ்ய நாவல்களைப் பட்டியலில் இருந்து தூக்கி விட்டேன். நான்தான் நேரத்தை வீணடித்தேன் என்றால் நீங்களும் ஏன் வீணடிக்க வேண்டும்?

ரஷ்ய மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளதாலேயே நாவல் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை.

நாவல்களைப் படிக்கும் அதே நேரத்தில் விளாடிமிர் நபோகோவ்-இன் “ரஷ்ய இலக்கத்தியதைப் பற்றிய கட்டுரைகள்” போன்ற சில அறிமுக நூல்களை வாசிப்பது பயனுள்ளதாக அமையலாம்.

ரஷ்ய நாவல்களைப் பற்றிய குறிப்புகளை என் பிளாக்கில் தொடர்ந்து பகிர்கிறேன்

1. இயூஜீன் ஓனேகின் – அலெக்ஸாண்டர் புஷ்கின் (1833) – – இது கவிதை நடையில் எழுதப்பட்ட நாவல்

2. A Hero of Our Time, மிக்காயில் லெர்மந்தோவ் (1840)

3. Dead Souls, நிக்கோலே கோகோல் (1842)

4. தேவைப்படாத மனிதன் நாட்குறிப்பு, இவான் துர்கனேவ் (1850)

5. ஓப்லமோவ், இவான் கோன்சாரோவ் (1859)

6. தந்தைகளும், மகன்களும் – இவான் துர்கனேவ் (1862)

7. என்ன செய்யப்பட வேண்டும்?, நிக்கோலே செர்னிசெவ்ஸ்கி (1863)

8. பாதாளத்திலிருந்து குறிப்புகள்,  ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி (Notes from the Underground, 1864)

9. குற்றமும் தண்டனையும், ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி (1866)

10. போரும் அமைதியும், லியோ டால்ஸ்டாய் (1869)

11. அசடன், ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி (1869)

12. கரமசோவ் சகோதரர்கள் ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி, (1879/80)

13. அன்னா கரனீனா (1878), லியோ டால்ஸ்டாய்

14.  இவான் இலியிச்சின் மரணம் – லியோ டால்ஸ்டாய் (1886)

15. தி கிரோய்ட்சர் ஸோனாட்டா, லியோ டால்ஸ்டாய் (The Kreutzer Sonata, Lev Tolstoy 1889)

16. தாய், மாக்ஸிம் கோர்கி (1906)

17. பீட்டர்ஸ்பர்க், ஆந்த்ரே பெலி (Andrei Bely, 1922)

18.  நாம், எவ்கெனி சாம்யாத்தீன் (We, Evgeny Zamyatin,1920)

19. நாயின் இதயம், மிக்காயில் புல்காகோவ் Heart of a Dog, 1925)

20. மாஸ்டரும் மாகரிட்டாவும், மிக்காயில் புல்காகோவ் (1928-40)

21. லூஷின் தற்காப்பு  விளாடிமீர் நபோகோவ் (The Luzhin Defence, Vladimir Nabokov, 1930)

22. Invitation to a Beheading, விளாடிமீர் நபோகோவ் (1935-36)

23. பரிசு, விளாடிமீர் நபோகோவ் (The Gift, Vladimir Nabokov, 1937)

24.  Quiet Flows the Don, மிக்காயில் ஷோலோகோவ் (Mikhail Sholokov, 1940)

25. டாக்டர் ஷிவாகோ, பாரிஸ் பாஸ்டர்நாக் (1957)

26. வாழ்வும், விதியும், வாஸிலி க்ரோஸ்மான்  (Life and Fate, Vassily Grossman 1960)

27. இவான் தெனிஸோவிச்சின் வாழ்க்கையில் ஒரு நாள், அலெக்ஸாண்டர் ஸோல்சனிட்சின் (1962)

28. Cancer Ward, அலெக்ஸாண்டர் ஸோல்சனிட்சின் (1966)

29. Farewell to Matyora, வாலண்டின் ராஸ்புத்தீன் (Valentine Rasputin, 1972)

30. The Day Lasts More than a Hundred Years, Chinghiz Aimatov (1980)

31. The Foundation Pit, Andrei Platonov 1987)

32. தேச பக்தனின் ஆன்மா, எவ்கெனி போபோவ் (The Soul of a Patriot, Evgeny Popov, 1989)

33. ஓமோன் ரா, விக்டர் பெலெவின் (Omon Ra, Victor Pelevin, 1992)

34. Time: The Night, Lyudmila Petrushevskaya (1992)

35. Sankya, Zakhar Prilepin (2006)

36. The Funeral Party, Lyudmila Ulitskaya (1997)

37. Maidenhair, Mikhail Shiskin (2012)

38. The Women of Lazarus, Marina Stepnova (2012)

ரஷ்ய இலக்கியத்தின் தேவைப்படாத மனிதர்கள்

வாசிக்கப்பட வேண்டிய பத்து சிறந்த ரஷ்ய நாவல்கள் என்று கடந்த சில நாட்களில் பதிவிட்டிருந்தேன்.

அந்தப் பட்டியலில் இவான் துர்கனேவின் 1850ம் ஆண்டு வெளிவந்த குறுநாவலான “தேவைப்படாத மனிதனின் டைரி” (The Diary of a Superfluous Man)-ஐ வேண்டுமென்றே சேர்க்காமல் விட்டிருந்தேன்.

அழகியல், நாவல் வடிவத்தின் வளர்ச்சி என்ற அடிப்படையில் ‘”தேவைப்படாத மனிதனின் டைரி”-ஐ நான் பட்டியலில் சேர்க்காமல் விட்டது சரிதான். டைரிக் குறிப்புகளால்  கதையை முன் நகர்த்திச் செல்லும் உத்தியை இந்நாவல் கையாள்கிறது.

இந்த வடிவம் 1748லேயே ஆங்கிலத்தில் ஜான் க்லேலாண்டால் தனது ‘காமக் கிளுகிளுப்புகளுக்குப் பஞ்சமில்லாத’ நாவலான Fanny Hill-இல் பயன்படுத்தப்பட்டு விட்டது.  தஸ்தயெவ்ஸ்கிகூட 1846ல் வெளிவந்த Poor Folk நாவல் ரஷ்யாவைப் பிடித்தாட்டும் வறுமையைப் பற்றிய இரு நண்பர்களிடையே நடக்கும் கடிதப் போக்குவரத்தின் வழியிலேயே கதையைச் சொல்லிக் கொண்டு போகிறது.

ஆனால் இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரையில் துர்கனேவ்-இன் “”ம்தேவைப்படாத மனிதனின் டைரி” மிக முக்கியமான நாவல்.

உலக இலக்கியத்துக்கு ரஷ்ய இலக்கியம் தந்த மிக முக்கியமான பங்களிப்பான ‘தேவைப்படாத மனிதன்’ என்ற கதாபாத்திர வகைமையை துர்கனேவ்-இன் இந்த நாவல்தான் உலகத்திற்கு (அறிமுகப்படுத்தா விட்டாலும்) அடையாளப்படுத்திக் காட்டியது.

அது என்ன “தேவைப்படாத மனிதன்”? ரஷ்ய நாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களில் ஒருவன் மிக நன்றாகப் படித்திருப்பான். அதீத புத்திக் கூர்மையுள்ளவனாக இருப்பான். உயர்ந்த குடும்பத்தைச்  சேர்ந்தவனாக இருப்பான். கலை, இலக்கியம் பற்றிய மிக உன்னதமான கருத்துகளும், ரசனையும்கூட அவனுக்கு இருக்கும். ஆனால் அவனால் உருப்படியாக எதுவும் செய்ய முடியாதபடி இருக்கும். சும்மா சோம்பித் திரிந்தே வாழ்க்கையைக் கடத்துவான். கண்ணெதிரே நடக்கும் அநீதிகளைத் தடுக்கும் ஆற்றலும், சமூக அந்தஸ்து அவனுக்கு இருந்தும் எதுவும் செய்ய மாட்டான். காதலில் விளக்க முடியாத காரணங்களுக்காகத் தோல்வியடைவான். தனது தேர்ச்சிகளால் மற்றவர்களையும் காயப்படுத்தித் தன்னையும் இறுதியில் அழித்துக் கொள்வான்.

துர்கனேவ்வின் “தேவைப்படாத மனிதனின் டைரி” குறுநாவலில் வரும் சுல்காத்துரின் தன்னையே முக்கியமில்லாதவனாய் கருதுகிறான். குறுநாவலின் தொடக்கத்தில் தான் சாகக் கிடப்பதாய்ச் சொல்லும் சுல்காத்துரின் தன் மீது யாரும் அன்போ காதலையோ காட்டியதில்லை என்கிறான். அவன் கணிப்பைப் பொறுத்தவரையில் அவன் வரலாற்றிலிருந்து எளிதில் கழித்துவிடக் கூடிய மனிதன். சுல்காத்துரின் தன்னையே “தேவைப்படாத மனிதன்” என பெயரிட்டு அழைத்துக் கொள்கிறான்.

டைரிக் குறிப்புகள் தொடர சுல்காத்துரின் தனது வாழ்க்கைச் சம்பவங்களை விவரிக்கிறான். பணக்கார அதிகாரி ஒருவரின் மகள் ஒருத்தியைக் காதலித்ததையும், சுல்காத்துரினுக்கு சரியாகப் பேசவோ பழகவோ தெரியாவிட்டாலும் அந்த அழகிய பெண் அவனோடு கனிவாகப் பழகியதாகவும் சொல்கிறான். ஆனால் ஒரு நாள் நடைபெறும் நடன விருந்தின்போது அரங்கத்துக்குள் நுழையும் பணக்கார இளவரசன் மீது அந்தப் பெண்ணின் கண் போகிறது. இதனால் வேதனையடையும் சுல்காத்துரின் இளவரசனை அவமானப்படுத்துகிறான். இருவரும் முட்டாள்தனமான சாகும்வரை சண்டையிடத் தயாராகிறார்கள்.

மொத்தத்தில் அவன் விரும்பிய எதுவும் கிடைக்காமல் சுல்காத்துரின்-இன் வாழ்க்கை பூஜ்ஜியமாக முடிகிறது.

சில விமர்சகர்கள் ரஷ்யாவில் இத்தகைய “தேவைப்படாத மனிதர்கள்” உருவாவதற்கு 19ம் நூற்றாண்டு ரஷ்யாவில் நிலவிய அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சூழ்நிலைதான் காரணம் என்கிறார்கள். நெப்போலியனின் படையெடுப்பு ரஷ்யாவைச் சர்வநாசம் செய்த பிறகு ஜார் மன்னனின் ஆட்சியில் ரஷ்யாவின் சகல அரசியல்/நிர்வாகத் துறைகளிலும் லஞ்சமும் ஊழலும் தலைவிரித்தாடின. இது திறமை வாய்ந்த மேல்தட்டு இளைஞர்களின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்தது. அவர்களும் ஊழல்மிகுந்த அரசாங்கத் துறையில் ஊழலின் மேலிருந்த வெறுப்பால் சேரத் தயங்கினார்கள். சும்மாவே தமது காலத்தைக் கழித்தார்கள். மேல்தட்டுக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள் இதைத்தான் செய்யலாம். உடல் உழைப்பு தொடர்புடைய எதையும் செய்யக் கூடாது என்று அன்றைய சமூகக் கட்டுப்பாடும் இந்தத் தலைமுறையின் மாபெரும் சோம்பலுக்கு வழிவகுத்தது.

மற்ற விமர்சகர்கள் அந்தக் காலக்கட்டத்துப் படித்த ரஷ்ய இளைஞர்களுக்கு ஆங்கிலக் கவிஞர் பைரன் மீதிருந்த மோகம்தான் அவர்களைப் பைரனைப்போலவே தீராத சோகத்திலும், அடையவே முடியாத காதல்களை எண்ணியும் வாழ்க்கையைக் கடத்தத் தூண்டியதாகச் சொல்கிறார்கள்.

எது எப்படி இருப்பினும் துர்கனேவ் அடையாளப்படுத்திய “தேவைப்படாத மனிதன்” என்ற கதாபாத்திரம் முக்கியமான ரஷ்ய நாவல்களில் தோன்றியே வந்திருக்கிறது.

துர்கனேவ்  “தேவைப்படாத மனிதனின் டைரி”-ஐ எழுதுவதற்கு முன்னாலேயே வெளிவந்துவிட்ட புஷ்கினின் “இயூஜின் ஓனெகின்” கவிதை நாவலில் வரும் இயூஜின் ஓனெகின், லெர்மந்தோவ்-இன் A Hero for Our Time-இல் வரும் பெச்சோரின் தொடங்கிப் பின்னாளில் தஸ்தவ்யெஸ்கியின் ராஸ்கோல்நிகோவ், மிஷ்கின் இளவரசன், டால்ஸ்டாயின் போரும் அமைதியில் வரும் பேஷுகோவ் ஆகிய அனைவரும் தேவைப்படாத மனிதர்களே. துர்கனேவ்-இன் “தந்தைகளும் மகன்களும்” நாவலில் வரும் பாஸாரோவ்வையும் இந்தப் பட்டியலில் சேர்க்கலாம்.

வாசிக்க வேண்டிய 10 ரஷ்ய நாவல்கள் (இரண்டாம் பகுதி)

முந்திய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்த (1) கரமசோவ் சகோதரர்கள், (2) அன்னா கரனீனா, (3) போரும் அமைதியும், (4) குற்றமும் தண்டனையும், மற்றும் (5) இவான் இலியிச்சின் மரணம் ஆகிய நாவலகள் அனைவராலும் செவ்வியல்தன்மையுடைய நாவல்கள் என்று ஒப்புக் கொள்ளப்படுபவை.

ஆங்கில மொழியைப் பொறுத்தவரை 1930கள் தொடங்கி ரஷ்ய செவ்வியல் நாவல்களைப் பற்றிய ஆய்வு  உலக இலக்கியத்தில் அவற்றின் முக்கியத்தவத்தைக் குறித்தும் கட்டுரைகள் வெளிவர ஆரம்பித்துவிட்டன.

ஆங்கில நாவல் உலகில் தலைசிறந்தவர்கள் என்று கருதப்பட்ட ஹென்றி ஜேம்ஸ், ராபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவென்சன் போன்றவர்கள் டால்ஸ்டாய், தஸ்தவ்யெஸ்கி, துர்கனெவ் ஆகியோரது நாவல்களைச் சிலாகித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள்.

ஆர்னல்ட் பென்னட் உலகின் மிகச் சிறந்த பன்னிரண்டு நாவல்களைப் பட்டியல் போட்டார். அதில் இருந்த அத்தனை நாவல்களும் ரஷ்ய நாவல்களாகவே இருந்தன.

வாசிக்க வேண்டிய மிகச் சிறந்த பத்து ரஷ்ய நாவல்கள் பட்டியலில் இரண்டாம் பகுதியாக கொடுக்கப்பட்டுள்ள கீழ்வரும் ஐந்து நாவல்கள் முதல் ஐந்தின் அதே செவ்வியல் தன்மை கொண்டவை அல்ல. (ஓரளவுக்குத் துர்கனேவ்வை வேண்டுமென்றால் செவ்வியல் என்ற வட்டத்துக்குள் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்).

இதற்குப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரையில் ரஷ்ய விமர்சகர் மிக்காயில் பாக்தின்-இன் கருத்தே ஏற்புடையதாகத் தோன்றுகிறது.

ரஷ்ய நாவல்கள் பெற்ற வரவேற்பையும் புகழையும் கோட்பாட்டு ரீதியில் விளக்க முனைந்த பாக்தின் ‘மேற்கு ஐரோப்பாவில் தோன்றிய நாவல் வடிவத்தின் கட்டமைப்பை, உள்ளடக்கத்தை, சமூக/அரசியல் அலசலை, பாத்திர வார்ப்பை, உரையாடல்களை ரஷ்ய நாவல்கள் உள்வாங்கிக் கொண்டு ரஷ்ய பாரம்பரிய அழகியலின் வழியாக இன்னும் பெரிதாக, இன்னும் விரிவாக, இன்னமும் ஆழமாக மாற்றித் தந்ததே’ ரஷ்ய நாவல்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் என்கிறார்.

அதாவது டால்ஸ்டாய், தஸ்தவ்யெஸ்கி ஆகியோரது நாவல்கள் மனித குலம் அனைத்துக்கும் பொதுவான பிரச்சனைகளையும் மனித குண இயல்புகளையும் ரஷ்ய அழகியல் என்ற லென்ஸின் மூலமாக ஆராய்ந்து அந்த அலசலின் பலனை மீண்டும் உலகுக்கே தந்தன எனலாம்.

கீழ்வரும் மற்த ஐந்து நாவல்கள் சிறந்தவை என்றாலும் அவற்றுள் ரஷ்யத் தன்மை மிகுந்ததாலும் உலகத்துப் பயனுள்ளதாக அமையக்கூடிய பொதுப் பார்வை குன்றியதாலும் சற்று மாற்றுக் குறைந்தவையாகவே கருதப்படுவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.

6.  தந்தைகளும், மகன்களும் – இவான் துர்கனேவ்

1862ல் வெளிவந்த இவான் துர்கனேவ்-இன் ‘தந்தைகளும் மகன்களும்’ அதன் காலத்தில் மிகுந்த புகழ்ப்பெற்ற நாவலாகக் கருதப்பட்டது. ஆர்காடி கிர்சானோவ் மற்றும் பார்சாரோவ் என்ற இரண்டு நண்பர்களின் கதையை இந்த நாவல் சொல்கிறது. பல்கலைக் கழகப் படிப்பை முடித்துவிட்டு இருவரும் ஆர்காடியின் பண்ணை வீட்டிற்குத் திரும்புகிறார்கள். ஆர்காடி சொந்தமான நிலங்களும் பண்ணையும் உடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். மருத்துவ மாணவனான பார்ஸாராவ்வோ சாதாரண மருத்துவர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். ஆர்காடியைவிடவும் பண்ணையாரனா அவன் தந்தை நிக்கோலேயைவிடவும் சாமர்த்தியசாலியாகவும் சுறுசுறுப்பானவனாகவும் பார்ஸாரோவ் இருந்தாலும் சமூக அந்தஸ்தில் அவன் தாழ்ந்தவன் என்பதால் அவனுக்கு முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் மறுக்கப்படுகின்றன. இதன் பயனாக பார்ஸாரோவ் நிலவும் சமூக அமைப்புக்கள் அனைத்தையையும் புரட்டிப்போட்டுப் புதிதாக்கும் நிஹிலிச கொள்கையைப் பேசுகிறான். பார்ஸாரோவ்வின் கவர்ச்சியில் மயங்கி ஆர்காடியும் நிஹிலிச கொள்கையால் ஈர்க்கப்படுவதைக் கண்டு நிகோலேயும் ஆர்காடியின் சித்தப்பா பாவேலும் பார்ஸாரோவை வெறுக்கிறார்கள். ஏழைகளான பார்ஸாரொவ்வின் பெற்றோர்கள் அவனுடைய அரசியல் எண்ணங்களைக் கண்டு புரியாமல் மிரள்கிறார்கள். இதற்கிடையில் பார்ஸாரோவ் அன்னா செர்கியெவ்னாவிடம் காதல் கொள்கிறான். அன்னா பெண் என்றாலும்கூட பார்ஸாரோவ்வைப் போலவே சமூக அமைப்பின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்படாதவளாக இருக்கிறாள். ஆனால் அவள் உயர் மட்டத்தில் உள்ளாவர்களோடு வைத்திருக்கும் பரிச்சயம் அவர்களிடையே காதல் வளர்வதைத் தடுக்கிறது. அன்னா பார்ஸாரோவ்வின் காதலை மறுக்கிறாள். பார்ஸாரோவ் மருத்துவத் தொழிலில் தனது தந்தைக்கு உதவி செய்ய முடிவெடுக்கும் நேரத்தில் பிணம் ஒன்றை அறுக்கும்போது ஏற்படும் காயத்தால் ரத்தத்தில் விஷமேறிச் செத்துப் போகிறான். ரஷ்யச் சமூகத்தின் அக்காலத்து அமைப்பு எப்படி மேல்மட்டத்தினரிடையே போலித்தனங்களை வளர்த்ததென்பதையும், தகுதியுள்ளவர்கள் மேல்வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இல்லாததால் அவர்களுக்கு வாய்ப்புக்கள் எப்படி மறுக்கப்பட்டன என்று சொல்லும் அற்புதமான நாவல். கதாபாத்திரங்களின் உள்ள நிலைப்பாடுகளைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தும் உரையாடல்களைச் செதுக்குவதில் துர்கனேவ்வும் டால்ஸ்டாய் தஸ்தவ்யெஸ்கி ஆகியோருக்கு நிகரானவர் என்பதற்குத் தெளிவான சான்றாக அமைந்துள்ள நாவல்.

7. A Hero of Our Time, மிக்காயில் லெர்மந்தோவ்

ரஷ்யாவின் முதல் உளவியல் நாவல் என்று அழைக்கப்படும் A Hero of Our Time ரஷ்ய நாவல் இலக்கியத்துக்கு முதன்முறையாக பெச்சோரின் என்ற “எதிர்க் கதாநாயகனை” அறிமுகப்படுத்தியது. நாவலின் தலைமைக் கதாநாயகனான பெச்சோரின் கதாநாயகர்களுக்கே உரிய வசீகரமும் அழகியல் அம்சங்களும் கொண்டவன் என்றாலும்கூட அவனுக்குள் ஆழப் பதிந்திருக்கும் நம்பிக்கையின்மையும் போதாமை உணர்வையும் அவனை அழிவுப் பாதையிலேயே செல்லத் தூண்டுகின்றன. பெலா என்ற சிர்காசிய இளவரசி உட்பட பெச்சோரின் பல பெண்களை அவர்களிடம் உண்மையாக இருக்கும் எண்ணம் எதுவும் இன்றியே அவர்களைக் காதலிப்பதுபோல் நடித்துக் கைவிடுகிறான். அவன் உண்மையிலேயே காதலிக்கும் ஒரே பெண்ணான வெராவைத் தேடிப் போகும் தருணத்தில் விதியே பெச்சோரின் நல்லவனாக மாறுவதைத் தடுக்கிறது. அவன் குதிரை தடுக்கி விழுகிறது. அதனோடு வெராவைத் தேடிச் செல்லும் எண்ணத்தைப் பெச்சோரின் கைவிடுகிறான். க்ருனிட்ஸ்கி என்பவனோடு சண்டைக்குப் போனபின் தாளாத மனச்சோர்வுக்குள் போனபின் காலப்போக்கில் பெச்சோரின் மரணமடைகிறான். எதிலும் நிறைவடையாத ஒருவகை பைரோனிய மனப்பான்மையால் சீரழிக்கப்பட்ட ஒரு தலைமுறையின் குறியீடாகவே லெர்மந்தோவ் பெச்சோரினைச் சித்தரித்திருக்கிறார். ‘அந்நியன்’ குறுநாவலை எழுதிய ஆல்பர்ட் காம்யூவால் மிகவும் கொண்டாடப்பட்ட நாவல்களில் A Hero of Our Time நாவலும் ஒன்று. இந்நாவல் பெச்சோரினின் பன்முகமான குண இயல்புகளைக் காட்டும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய ஐந்து கதைகளாய் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

8. Dead Souls, நிக்கோலே கோகோல்

1842ல் வெளிவந்த Dead Souls நாவலை எழுதிய கோகோல் அதனை ‘உரைநடைக் காவியம்’ என்று தலைப்பட்டையில் வர்ணித்தார். சாசரின் கண்டஎபெர்ரி கதைகளைப் போலவே பாவெல் சிச்சிகோவ் என்ற நடுத்தர வர்க்க வணிகனின் பயணங்களையும் அந்நாளைய ரஷ்ய சமூகத்தில் அவன் சந்தித்த மனிதர்களையும் இந்நாவல் சித்தரிக்கிறது. சிச்சிகோவ் தான் யார் என்பதையோ எங்கிருந்து வருகிறான் என்பதையோ யாரிடமும் தெளிவாகச் சொல்லாமல் ஊர் ஊராகச் சென்று செத்துப்போன அடிமைகளை அவர்களுடைய எஜமானர்களிடமிருந்து சொற்பத் தொகைக்கு வாங்குகிறான். அப்போது ரஷ்யாவில் அடிமைகள் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு பிரபுவின் செல்வமும் அவர்கள் வைத்திருக்கும் அடிமைகளின் (‘ஆன்மா’க்களின்) எண்ணிக்கையைச் சேர்த்தே கணக்கிடப்பட்டது. சில ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நடக்கும் மக்கட்தொகைக் கணக்கெடுப்பு வரையிலும் அடிமைகளை வைத்திருக்கும் எஜமானர்கள் செத்துப்போன அடிமைகளுக்கும் வரி விதிக்க வேண்டும் என்ற சட்டம் நடப்பில் இருந்தது. சிச்சிகோவ்வுக்குத் தங்கள் அடிமைகளை விற்றுவிட்டால் அவர்களுக்காக வரி கட்டத் தேவையில்லை என்று எண்ணும் எஜமானர்கள் அவனிடம் செத்துப்போன அடிமைகளை விற்று விடுகிறார்கள். காலப்போக்கில் செத்துப்போனவர்களை சிச்சிகோவ் ஏன் வாங்குகிறான் என்று மக்கள் சந்தேகப்படுகிறார்கள். அவன் வெளிநாட்டினரின் ஒற்றனாக இருக்கக்கூடும் என்றும், மாறுவேடத்தில் நெப்போலியனே சிச்சிகோவாக வந்திருக்கிறான் என்றும் வதந்திகள் பரவுகின்றன. அதன் பின்னர்தான் சிச்சிகோவ் முன்னாள் அரசாங்க அதிகாரி என்பதும், தனக்கு இத்தனை அடிமைகள் இருக்கிறார்கள் என்று ஆவணங்களைக் காட்டி வங்கிகளை ஏமாற்றி அவன் பெரும் தொகையைக் கடனாக வாங்கித் தப்பித்துப் போக முடிவு செய்திருக்கிறான் என்பதும் வெளிச்சத்துக்கு வருகிறது. சமுதாயத்தில் முன்னேற வழியில்லாத ஆனால் முன்னேற வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்த நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனநிலையையும் அவர்கள் எதிர்நோக்கும் இன்னல்களையும் மிகக் கூர்மையான கதைகூறலின் வழியாகவும், நகைச்சுவை வழியாகவும் சொல்லும் அற்புதமான நாவல்.

9. ஓப்லமோவ், இவான் கோன்சாரோவ்

1859ல் வெளிவந்த இந்த நாவல் “ஓப்லமோவிஸம்” என்ற புதிய வார்த்தையை ரஷ்ய மொழிக்கு வழங்கியது. இந்த நாவலின் கதாநாயகனான ஓப்லமோவ் என்ற சிறு நிலச்சுவாந்தார் மிகுந்த சோம்பல் உள்ளவனாக இருக்கிறான். ஒரு நாளின் பெரும்பாலான நேரத்தை அவன் படுக்கையிலேயே கழிக்கிறான். படுக்கையிலிருந்தபடியே தனது அன்றாட வேலைகளைச் செய்து முடிக்கிறான். நாவலின் தொடக்கத்தில் அவனுடைய பண்ணையில் பொருளாதார நெருக்கடியில் இருப்பதாக அவனுக்குக் கடிதம் வருகிறது. ஆனால் ஓப்லமோவ்-இன் சோம்பல் எப்படிப்பட்டது என்றால் தனது பண்ணையில் உள்ள பிர்ச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்காக முயற்சியெடுக்கும் ஓபலமோவ் தனது படுக்கையிலிருந்து அதே அறையிலுள்ள நாற்காலிக்கு நகரவே நாவலின் முதல் அத்தியாயத்தின் பெரும் பகுதி தேவைப்படுகிறது.

ஓப்லமோவ் தனது சோம்பலால் சந்தித்த இழப்புக்கைன் பட்டியலாகவே நாவல் தொடர்கிறது. எதிலும் அக்கறையில்லாத ஓப்லமோவை அவனுடைய நண்பர்கள் ஏமாற்றுகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் ஓபலமோவ்-இன் பண்ணையிலிருந்து வரும் முழு வருமானத்தையும் அவர்களே கைப்பற்றியும் கொள்கிறார்கள். நண்பர்களின் சூழ்ச்சியாலும், சோம்பலால் தனது பண்ணையைச் சரிவர பராமரிக்காததாலும் பல முறை நொடித்துப் போகும் ஓப்லமோவ்-வை ரஷ்ய தந்தைக்கும் ஜெர்மன் அன்னைக்கும் பிறந்தவனான மிகுந்த உழைப்பாளியான அவனுடைய நண்பன் ஒருவன் மறுபடியும் மறுபடியும் காப்பாற்றி விடுகிறான். ஆனால் ஓப்லமோவ்-இன் சோம்பல் அவனுடைய நண்பனின் அத்தனை முயற்சிகளையும் பயனற்றதாக்கி விடுகிறது. ஓப்லமோவ்-வை இந்த அசுரச் சோம்பலில் இருந்து எப்படியேனும் உலுக்கி எழும்பச் செய்ய நண்பன் அவனுக்கு ஓல்கா என்ற பெண்ணை அறிமுகப்படுத்துகிறான். ஓல்காவும் ஓப்லமோவ்-வும் காதலிக்கிறார்கள். நிச்சயதார்த்தம் செய்து கொள்ளும் அளவுக்கு இந்தக் காதல் முன்னேறுகிறது. ஆனால் ஓப்லமோவ்-இன் சோம்பலையும் செயலாற்ற முடியாமல் அவனைத் தடுத்தபடியே இருக்கும் ஒரு வகையான அச்சத்தையும் கண்டு ஓல்கா கடைசி நிமிடத்தில் நிச்சயத்தை ரத்து செய்கிறாள். பின்பு ஓல்காவுக்கும் ஓப்லமோவ்-இன் நண்பனுக்குமே காதல் ஏற்பட்டு இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள்.  

நாவலின் இறுதி கட்டத்தில் எப்படியேனும் ஒப்லமோவ்-ஐ அவனுடைய சோம்பலில் இருந்து எழுப்பிவிடுவது என்று ஓல்கா தனது கணவனுடன் அவன் வீட்டிற்குப் போகிறாள். பழைய பண்ணையை இழந்து கொஞ்சம் சிறிய பண்ணையில் வாழும் ஓப்லமோவ் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கிறான். அவர்களுக்கு பிறந்த மகனுக்கு நண்பனின் பெயரை வைத்திருக்கிறான்

அவர்கள் மூவருக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல் இந்த நாவலின் மிக அற்புதமான பகுதிகளில் ஒன்று. ஓப்லமோவ் தன்னை உணர்ந்தவனாக தனது சோம்பலுக்குத் தன்னிலை விளக்கம் அளிக்கிறான். தனது நிலைக்குக் காரணம் ‘ஓப்லமோவிடிஸ்’ என்ற வியாதி என்கிறான். அது கூட பிறந்தது. வெறும் மனித முயற்சிகளால் மாற்ற முடியாதது. ஓப்லமோவ் என்றுமே மாறமாட்டான் என்று ஓல்காவும் அவள் கணவனும் அறிந்து கொள்கிறார்கள். பிறகு ஓப்லமோவ் தூக்கத்தில் செத்துப் போகிறான்.

சோம்பலை மனிதனுக்குள் இருக்கும் ஒரு குறையாகக் கருதுவது நமது மரபு. சோம்பித் திரியேல் என்று அதற்கு நம்மிடையே செய்யுள்களாகவும், பாடல்களாகவும், வாய்மொழியாகவும் பல போதனைகள் உண்டு. ஆனால் ’ஓப்லமோவ்’  நாவலில் சோம்பல் என்பது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ரஷ்யச் சூழலில் பணக்கார வர்க்கத்தினரிடையே நிலவிய பெரும் சோர்வின் வெளிப்பாடாகவே காட்டப்படுகிறது. பண்ணையில் பொருளாதார நெருக்கடி என்று கடித்தத்தால் அறிந்து கொள்ளும் ஓப்லமோவ் படுக்கையிலிருந்து எழ முடியாமல் பலவகையான சிந்தனைகளாலும், பகற்கனவுகளாலும், தனக்குள் நடக்கும் உரையாடல்களாலும் தனக்குள் மூழ்கிக் கிடப்பதாக கோன்சாரோவ் காட்டுகிறார். அதன் பிறகு அவன் மீண்டும் தூங்குகிறான். அப்போது வரும் கனவில் அவன் பெற்றோர் தன்னை எப்படியெல்லாம் வளர்த்தார்கள் என்று அவனுக்குக் காட்டப்படுகிறது. பெரும் பணக்காரர்களான அவர்கள் ஓப்லமோவ்-ஐ எந்த வேலையையும் செய்ய விட்டதில்லை. உல்லாசப் பயணம் போகவும், வேறு அர்த்தமில்லாத காரணங்களுக்காகவும் ஓப்லமோவ்-ஐ அதிக்கடி பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போக வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

ஆனாலும்கூட ஓப்லமோவ்-வின் சோம்பலை அவனுடைய பெற்றோர்களின் வளர்ப்பில் உள்ள குறை என்று மேம்போக்காக மட்டும் கோன்சாரோவ் சொல்லவில்லை. அந்தக் காலத்தில் பணக்காரர்கள் வீட்டு வேலைகள் செய்து தங்கள் கைகளை அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பது முதற்கொண்டு மீறமுடியாத சின்னச் சின்ன விதிகள் இருந்தன. அவை எழுதப்படாதவை என்றாலும் அவற்றை மீற ஐரோப்பிய பிரபுக்கள் தயங்கினார்கள். ஏனெனில் சமுதாயத்தில் பிரபுக்களின் வேலை கட்டளையிடுவது, ஏழைகளுக்குத் தந்தையாக இருந்து அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொடுப்பது, தேவையென்றால் தண்டிப்பது. வேலைக்காரர்களின் வேலை சேவகம் செய்வது. கடவுளால் அமைக்கப்பட்ட இந்த முறைமையை மீறினால் இயற்கை தனது சமானத்தை இழந்து உலகம் தலைக்கீழாகிவிடும் என்று நம்பப்பட்டது

கண்ணுக்குத் தெரியாத, அசைக்கவே முடியாத இந்த விதிகளுக்கு உட்பட்டு ஓப்லமோவ் எதையும் சொந்தமாகச் செய்யும் ஆற்றல் இல்லாதவனாகவே மாறிவிடுகிறான். ரஷ்ய, கிரேக்க மொழிகளில் ‘பாவம்’ என்ற விஷயத்தைக் குறிக்கும் வார்த்தைகள் ‘அத்துமீறுதல்’ என்று அர்த்தம் தருவதில்லை. மாறாக ‘காயப்படுதல்’, ‘குறியைத் தவறவிடுதல்’ என்ற அர்த்த்ததையே தருகின்றன.

அவனைச் சோம்பேறியாக்கிய அவனுடைய சமூகச் சூழலால் காயப்பட்டவனாகவே கோன்சாரோவ் இந்த நாவலில் ஓப்லமோவ்-ஐச் சித்தரிக்கிறார். அவனுடைய சோம்பல் எவ்வளவுதான் வெறுக்கத் தகுந்தது என்றாலும் கடைசிவரை ஓப்லமோவ்-விடம் ஒருவகையான அப்பாவித்தனம் – தஸ்தவ்யெஸ்கி நாவல்களில் சொல்லப்படுவது போன்ற அசட்டுத்தனம் – ஒட்டி இருக்கிறது. அவன் ஓல்காவிடம் பேசும் காதல் பேச்சுக்கள் தந்திரமற்றவையாகவே இருக்கின்றன.

சமுதாயச் சூழல்களும் விதிகளும் அவன்மீது சுமத்திய கனத்தைத் தாங்க முடியாதவனாகவே ஓப்லமோவ் காண்பிக்கப்படுகிறான். கடைசியில் வாழ்க்கை முழுவதும் அவன் விரும்பிய தூக்கத்தின் போதே அவன் நிரந்தரமாகத் தூங்கப் போகிறான்.

சமுதாயம் ஒருவர்மீது விதிக்கும் அசைக்க முடியாத விதிகளால் நாம் எப்போதேனும் திகைத்து நின்றிருக்கிறோம் எனில் நாம் எல்லோரும் ஓப்லமோவ்களே.

கோன்சாரோவ்-இன் ‘ஓப்லமோவ்’ நிறைய பேரால் அறியப்படாத, ஆனால் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய மிகச் சிறப்பான ரஷ்ய நாவல்.

10. தாய், மாக்ஸிம் கார்க்கி

வெறும் பரப்புரை நாவலாகக் கருதப்படக்கூடிய அபாயம் இதற்கு இருக்கிறது என்றாலும்கூட, 1906ல் வெளிவந்த தாய் நாவலை மீட்டெடுக்கும் அம்சங்கள் இல்லாமல் இல்லை. ரஷ்யப் புரட்சிக்கு முந்திய தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை அழகியல் உணர்வோடு பதிவு செய்வதில் கார்க்கி வெற்றி பெறுகிறார். தொழிற்சாலை ஒன்றில் சொல்ல முடியாத ஏழ்மைக்கும் அன்றாட சித்திரவதைகளுக்கும் இடையில் நாவலின் தலைமைக் கதாபாத்திரமான பெலாகியா வ்ளாசோவா சாதாரணத் தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறாள். குடிகாரனான அவள் கணவன் அவர்களுடைய மகனை வளர்க்கும் பொறுப்பை அவளிடமே விட்டுவிடுகிறான். அவளையும் அடித்துத் துன்புறுத்துகிறான். அப்பனைப் போலவே முதலில் குடிகாரனாகவும் திக்குவாயனாகசும் வளரும் மகன் புரட்சியாளர்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்ட பிறகு மனம் திரும்புகிறான். அடிப்படை படிப்பறிவே இல்லாதவள் என்றாலும்கூட புரட்சிக் கருத்துகளில் ஆர்வம் ஏற்பட்டு பெலாகியா புரட்சியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறாள். முதலில் சொன்னதுபோல் இந்நாவலை வெறும் சோசலிச பரப்புரை என்று தள்ளிவிடுவது எளிது. ஆனால் கார்க்கியின் வர்ணனைகளும் கதை சொல்லும் பாங்கும் அழகியலும் நாவலை அந்த அபாயத்திலிருந்து தூக்கி நிறுத்தி விடுகின்றன.

வாசிக்க வேண்டிய 10 ரஷ்ய நாவல்கள் (முதல் பகுதி)

தோரோ “மிகச் சிறந்த நூல்களை முதலில் வாசித்துவிடுங்கள்” என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் வெளிவந்த ரஷ்ய நாவல்கள் உள்ளடக்கம், பாத்திரப் படைப்பு, கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் விதம் ஆகியவற்றால் நாவல் வடிவத்தின் உச்சமாகக் கருதப்படுகின்றன.

ஏனைய நாட்டு நாவல்களைத் தாண்டியும் வாழ்வு, மரணம், ஆன்மீகம் ஆகிய தத்துவார்த்த விசாரிப்புகளாலும், தனிமனித அகச்சிக்கல்களையும் அறச்சிக்கல்களையும் துல்லியமாக விவரிக்கும் பாங்கினாலும் உயர்ந்து நிற்கின்றன. ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களுக்குப் பின்னர் நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ளக் கூடிய இலக்கியக் கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலானவற்றை ரஷ்ய நாவல்களே தந்திருக்கின்றன.

இதில் எந்த ரஷ்ய நாவல்களைப் படிப்பது என்ற குழப்பம் பல பேருக்கு இருக்கிறது. நாவல் கட்டமைப்பு, கதையின் உள்ளடக்கம் என்ற வகையில் வாசித்தே ஆக வேண்டிய 10 ரஷ்ய நாவல்களின் பட்டியலைத் தந்திருக்கிறேன். இந்த பதிவு முதல் பகுதி.

1. கரமசோவ் சகோதரர்கள், ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி

சந்தேகமே இல்லாமல் என்னைப் பொறுத்தவரை ரஷ்ய நாவல்களில் மட்டுமல்லாது உலக நாவல்களிலும் கூட உச்சம் என்று கருதக்கூடிய நாவல். டால்ஸ்டாயிம் ‘அன்னா கரனீனா’ கதாபாத்திரப் படைப்பின் கூர்மையில் ஓரளவுக்கு கரமசோவ் சகோதரர்களோடு  போட்டிப் போடக் கூடும் என்றாலும் கரமசோவ் சகோதரர்களின் அறம் சார்ந்த அலசலின் விஸ்தாரமும் ஆழமும் கரனீனாவின் இல்லை எனலாம். கட்டமைப்பில் ‘போரும் அமைதி’யையும்விட சிறந்தது. தஸ்தவ்யெஸ்கி கரமசோவ் சகோதரர்களை எழுத இரண்டாண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டார். 1879/1880ல் கரமசோவ் சகோதரர்கள் அச்சுக்கு வந்த நான்கு மாதங்களில் மரணமடைந்தார். இந்த நாவலில் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஃபியோதர், திமித்ரி, ஸோசிமா துறவி, அலோய்ஷா, க்ரூஸென்ஸ்கா ஆகியோரது கதாபாத்திரங்களும் அவற்றுக்கிடையே நடக்கும் உரையாடல்களும் இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை மிக முக்கியமானவை. மனிதர்களுக்கும் மிருகங்கள்போல் பதுங்கியிருக்கும் காமம் மட்டும் வன்முறையை மிகத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டும் நாவல்.

2. அன்னா கரனீனா – லியோ டால்ஸ்டாய்

1878ல் வெளிவந்த இந்த நாவலை டால்ஸ்டாயே தனது ‘உண்மையான முதல் நாவல்’ என்று அழைத்திருக்கிறார். வ்ரோன்ஸ்கி என்ற இராணுவ அதிகாரிக்கும் அன்னா என்ற திருமணமான பெண்ணுக்குமிடையே ஏற்படும் கள்ளத் தொடர்பை இந்த நாவல் சொல்கிறது. அந்தக் கள்ளத் தொடர்புக்கு சமூகத்தில் உள்ள முக்கிய மனிதர்கள் செய்யும் விமர்சனங்களின் வழியாகவும், அவர்களின் எதிர்வினைகளின் வழியாகவும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ரஷ்ய சமுதாயத்தைச் செல்லரிக்க ஆரம்பித்திருந்த அக/அறப் போராட்டங்கள், அரசியல் போராட்டங்கள், நவீனமயமாதலுக்கும், பாரம்பரிய வாழ்வுக்கும் இடையே நடைபெறும் போராட்டம் ஆகியவற்றை டால்ஸ்டாய் இந்த நாவலின் மிகத் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கிறார். எட்டு பாகங்களைக் கொண்ட இந்த நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் ஏராளமானவைதான் என்றாலும் அந்நாளைய ரஷ்ய சமுதாயத்தின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றத்தை வாசகருக்குத் தரும் அளவுக்குச் சுவாரசியமானவை.

3. போரும் அமைதியும், லியோ டால்ஸ்டாய்

1869ல் வெளிவந்த இந்த நாவல் நெப்போலியனின் படையெடுப்பு ரஷ்ய சமுதாயத்தின் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைச் சொல்கிறது. உண்மையில் ரஷ்ய நாவல்கள் அத்தனையிலும் பேசப்படும் அற/அகச் சிக்கல்களை உள்ளடக்கியது போரும் வாழ்வும் எனலாம். நெப்போலியன் படையெடுப்பின்போது வாழ்ந்ததாகக் காட்டப்படும் ஐந்து ரஷ்ய பிரபுத்துவ குடும்பங்களின் வழியாகவும் பார்வையிலும் கதை முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. என்றாலும், நாவலின் நடுநடுவே வரும் ஆன்மிகம், அறம், அரசியல் சார்ந்த நீண்ட தத்துவ விசாரிப்புகளும் அதிகம். கரமசோவ் சகோதரர்களோடு ஒப்பிடுகையில் போரும் அமைதியிலும் வரும் இத்தகைய விசாரிப்புகள் கதையோடு சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒன்றிச் செல்லாததால் நாவலின் இடையிடையே சலிப்பேற்படவும் கூடும். கதையோட்டத்தின் மீது அனைத்தையும் அறிந்த கடவுள் தன்மையோடு வீற்றிருக்கும் கதைசொல்லி எந்தவிதச் சிரமமின்றியும் சுவாரசியம் குன்றாமலும் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த எண்ணங்களை ஊடுருவி விவரிப்பது, மிக விஸ்தாரமான வருணனைகள் என்ற பல புதிய உத்திகளை டால்ஸ்டாய் இந்த நாவலின் மூலமாக நாவல் வடிவத்திற்குள் அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார்.

4.  குற்றமும் தண்டனையும், ஃபியோதர் தஸ்தவ்யெஸ்கி

1866ல் வெளிவந்த இந்த நாவல் மனோதத்துவ வகைமை நாவல்களின் முன்னோடியாகவும் உச்சமாகவும் கருதப்படுகிறது. மனோதத்துவ அறிஞர் ஃபிராய்டின் முக்கிய படைப்புகள் வெளிவருவதற்குப் பல்லாண்டுகளுக்கு முன்னமேயே தஸ்தவ்யெஸ்கி குற்றம் மனிதர்கள் அக வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் சீர்குலைவுகளையும், குற்றத்தைச் செய்த மனிதன் படும் வேதனைகளையும் மிகத் துல்லியமாக இந்நாவலில் எடுத்துரைத்திருக்கிறார். பரம ஏழையான  ராஸ்கோல்நிகோவ் என்ற பழைய சட்டக் கல்லூரி மாணவன் அடகுக் கடைக் கிழவி ஒருத்தியின் வீட்டில் புகுந்து அவளிடமிருந்து கொள்ளையடித்து அவளைக் கொலை செய்யவும் திட்டமிடுகிறான். அவளைக் கொலை செய்யும் போது அந்த இடத்துக்கு வரும் அவளுடைய தங்கையொருத்தியையும் கொலை செய்கிறான். சமூக முறைமைகளைக் காக்க வேண்ட சட்டப் படிப்பிற்குத் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்த ஒருவன் இத்தகைய அர்த்தமற்ற வன்முறையில் ஈடுபடுவதின் முரண் நாவல் முழுவதிலும் காணக் கிடக்கிறது. ரஸ்கோல்நிகோவ்வின் அர்த்தமற்ற குற்றத்தின் வழியாக தஸ்தவ்யெஸ்கி அக்கால ரஷ்ய சமூகத்தின் சீர்கேடுகளை எடுத்தும் காட்டுகிறார். அதே சமயம் ரஸ்கோல்நிகோவ்வின் பாத்திரப் படைப்புக்கு எதிராக கிறித்துவ பண்புகள் நிறைந்த சோனியா என்ற பெண்ணையும் நாவலில் கொண்டு வருகிறார். சோனியா தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டி விபச்சாரியாக மாற முடிவெடுக்கிறாள். மிகக் கோரமான ஏழ்மையின் முன்னால் கடவுளும் அறமும் என்ன செய்கின்றன என்ற முக்கியமான கேள்வியை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது தஸ்தவ்யெஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும்.

5. இவான் இலியிச்சின் மரணம் – லியோ டால்ஸ்டாய்

1886ல் வெளிவந்த இந்த நாவல் குறுநாவல் இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. சமுதாயத்தில் உயர்ந்த நிலைக்கு வரவேண்டும் என்ற ஆசையில் விரும்பாத பெண்ணை மணந்து கொண்டு சொகுசாக வாழும் இவான் இலியிச் என்ற நீதிபதிக்கு ஒரு நாள் வீட்டில் சன்னல் திரைச்சீலைகளை மாட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது அடிபடுகிறது.  மருத்துவரிடம் காயத்தைக் காட்டும்போது மருத்துவரால் நீதிபதிக்கு என்ன நோய் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் அவருக்கு ஏற்பட்ட காயத்தால் நீதிபதி மரணமடையப் போகிறார் என்பது மட்டும் தெளிவாய்த் தெரிகிறது. மரணத்திற்காக நீதிபதி காத்திருக்கிறார். அவருடைய குடும்பத்தார் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதையே தவிர்க்கிறார்கள். இது இவான் இலியச்சை எரிச்சலடையச் செய்கிறது. அதே சமயம், தான் நல்லவன் என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது காரணமே இல்லாமல் தனக்கு ஏற்பட்ட துன்பம் நியாயமானதுதானா என்று அவர் யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.அவரைக் கெராசிம் என்ற படிப்பறிவில்லாத வேலைக்காரச் சிறுவன் பரிவோடு பார்த்துக் கொள்கிறான். தனது குடும்பத்தார் யாவரும் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சும்போது கெராசின் மட்டும் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சாதது இவான் இலியிச்சுக்கு வியப்பைத் தருகிறது. அன்பும், பரிவுமே மனிதர்கள் மரணத்தை வெல்ல வழிச் செய்யும் என்பதை இவான் காண்கிறார். குடும்பத்தார் மீதிருக்கும் எரிச்சலும் கோபமும் மாறி அவர்கள்மீது அவருக்குப் பரிவு ஏற்படுகிறது. இதுவே மரண பயத்திலிருந்து அவரை மீட்கிறது. அன்றாட மனித வாழ்க்கையினிடையே ஏற்படும் காரணமே கற்பிக்க முடியாத அநீதிகளின் இடையில் கடவுளின் இருப்பையும், பரஸ்பர அன்பினால் மனிதர்களுக்கி ஏற்பட்டக்கூடிய மீட்பையும் பேசும் மிக முக்கியமான படைப்பு ‘இவான் இலியிச்சின் மரணம்’.