போர்ஹெஸ்ஸும் கண்ணாடிகளும்

அர்ஜெண்டினிய எழுத்தாளர் ஹோசே லூயிஸ் போர்ஹெஸ்ஸுக்குச் சிறு வயதில் சில விசித்திரமான பயங்கள் இருந்ததாக அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றைத் தொகுத்தவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

தன்னுடைய முகத்தை உரித்தெடுப்பது போலவும் அதை முழுவதும் உரித்த பின்னால் வேறொருவரின் முகம் தன் முகத்திற்கு அந்நியன் ஒருவனின் முகம் இருப்பது போலவும் இளம் வயது போர்ஹெஸ்ஸுக்குப் பயங்கரமான கனவுகள் வந்திருக்கின்றன. அல்லது அணிந்திருக்கும் முகமூடி அகற்றும்போது அதற்கடியில் வேறொரு முகமூடி இருப்பதுபோல்.

இதனால் தனது முகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் பளபளப்பான பொருள்களிடம் – மிகக் குறிப்பாக முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிகளிடம் – மிகப் பெரிய ஈர்ப்பையும் அதே சமயம் ஒரு வகையான வெறுப்பையும் போர்ஹெஸ் கொண்டிருந்தாராம்.

போர்ஹெஸ் எழுதிய ‘எல் எஸ்பெஹோ’ (கண்ணாடி) என்ற கவிதையில் கீழ்வரும் வரிகள் வருகின்றன: “பையனாக இருக்கும்போது நான் நிலைக்கண்ணாடியைப் பார்த்துப் பயப்பட்டேன்/அது வேறொரு முகத்தையோ/அல்லது மிகக் கேவலமான காரியம் எதையேனும் மறைத்திருக்கும்/ பார்வையில்லா அந்நிய முகமூடியையோ காட்டிவிடுமோ என்று.

போர்ஹெஸ்ஸின் கருத்தில் மூலப் பொருளையோ சித்திரத்தையோ பிரதியெடுக்கும் எதுவும் மூலத்திற்கு விசுவாசமுள்ளதைப்போல் தோன்றினாலும் ஏதேனும் ஒரு வகையில் மூலத்தைக் கீழறுப்புச் செய்துவிடும் என்று நம்பினார்.

விசுவாசமுள்ளதைப்போல் காட்டிக் கொண்டாலும் அடிப்படையில் மூலத்தைப் பிரதிபலிக்கும் எந்தப் பிரதியும் அடிப்படையில் விசுவாசமில்லாத போலியே.

கவனிக்காத வேளையில் பிரதிகளுக்குள் மூலத்துக்கு எதிராக ரகசியச் சூழ்ச்சிகளும், தந்திரங்களும், போராட்டங்களும் நடைபெறுகின்றன.

கண்ணாடியைப் பற்றி எழுதிய வேறொரு கவிதையில் மனிதர்களையும் மனிதர்களின் உடைமைகளையும் கண்ணாடி பல மடங்குப் பெருக்கிக் காட்டுவதாகவும், போர்ஹெஸ் செத்த பிறகு மற்றொருவரையும், அதற்குப் பின் வேறொருவரையும் பிரதிபலித்துக் கொண்டே போகும் மாயப் பொருள் என்று போர்ஹெஸ் எழுதுகிறார்.

போர்ஹெஸ்ஸின் பல புகழ்ப்பெற்ற கதைகள் உலகில் நம் கண் முன்னே தென்படும் மனிதர்களையும், அவர்களுடைய செயல்களையும், அவர்கள் செயல்படும் சூழல்களையும் பிரதி எடுத்துக் காட்ட முயலும் மொழி, எழுத்து, கதைகள், வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள், வரைபடங்கள், போலி நாணயங்கால் ஆகியவற்றையே சுற்றிச் சுற்றி வருவதற்கு நிஜத்தை வாசகனிடம் இலக்கியம் நிஜமாகவே கடத்துகிறதா என்ற போர்ஹெஸ்ஸின் இந்தச் சந்தேகம்தான் காரணம்.

குறிப்புக்கள் நிரம்பி வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள்போல் தோன்றும் கதைகளையும், கதைகளைப்போல் தோன்றினாலும் உண்மையில் வரலாற்று, அறிவியல் குறிப்புக்கள் நிறைந்த கட்டுரைகளையும் போர்ஹெஸ் தன்னுடைய புனைவின் பாணியாக்கிக் கொண்டார்.

இப்படி எழுதியவற்றில் எது உண்மை, எது கற்பனை.

கதைகளால் ஆனவைதான் வராலாறுகள். வரலாறுகளை மெருகேற்றித் தருபவைதான் கற்பனைக் கதைகள்.

இந்தச் சிந்தனையைப் போர்ஹெஸ்ஸின் எழுத்துக்களில் மட்டுமல்ல, டால்ஸ்டாய், இத்தாலோ கால்வினோ ஆகியோரது கதைகளில்கூடக் காணலாம்.

நாம் அதற்கு முன்னால் நிற்காத நேரத்தில் கண்ணாடியில் என்ன நடக்கிறது என்று நம்மால் பார்த்துச் சொல்ல முடிந்ததால்தான் இந்தப் புதிருக்கும் நம்மால் விடை சொல்ல முடியும் என்பதுதான் போர்ஹெஸ்ஸின் பதில்.

அப்படியென்றால் இலக்கியத்தால் என்ன பயன் என்று கேட்பீர்கள் என்றால் – கண்ணாடியைப்போல் அதுவும் நம் கண் முன்னால் அற்புதங்களை நடத்திக் காட்டும் எண்ணிறந்த ரகசியங்கள் புதைந்திருக்கும் மாயப் பொருள்.

டால்டாய் – வாழ்க்கையின் முழுமையும் இலக்கியமும்

கிரேக்க மொழியில் typos என்ற வார்த்தை உள்ளது. இந்தச் சொல்லுக்கு ‘வகை’ என்று பொருள். உயிரியலிலும் பயன்படும் இச்சொல் பொதுவான குணநலன்களை கொண்ட உயிரினங்களின் தொகுப்பைக் குறிப்பிடப் பயன்படும்.

அந்தந்தக் குழுவுக்கு உரிய குணங்களை வெளிப்படுத்துவர்கள் இன்னின்ன type-ஆக நடக்கிறார்கள் என்றும், இது அவர்களுக்குத் typical-ஆக நடத்தை என்றும் சொல்வதுண்டு.

ஒருவரைக் குறிப்பிட்ட சில எதிர்ப்பார்ப்புகளாலான சட்டகத்துக்குள் அடைக்கப் பார்த்தால் அவரை stereotypeஆக மாற்றியிருக்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

இலக்கியப் படைப்புகளிலேயும் கதாபாத்திரங்களைப் பொதுபுத்தி எதிர்ப்பாக்கும் விதமாக அடைக்க எழுத்தாளர்கள் முயல்வதுண்டு. இது தவறென்றும் சொல்ல முடியாது. ஒரு வகையில் சிலரது குணாதிசயங்களைப் புரிந்து கொள்ள stereotypeகள் உதவியாகத்தான் இருக்கின்றன.

கொலைகாரன் இப்படித்தான் இருப்பான், சாதுவானவன் இப்படித்தான் பேசுவான் என்று நமக்கு நாமே சில பிம்பங்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் stereotypeகள் முதிராத இலக்கியத்தின் அடையாளங்களே.

ஆனால் வாழ்க்கையையும் மனிதர்களையும் புரிந்து கொள்ள அவை குறுக்குவழிகளாகச் செயல்படுகின்றன.

சிறுவர் கதைகள் இதனால்தான் stereotypeகளால் நிரம்பியிருக்கின்றன. சில பேர் வளர்ந்த பிறகும் stereotypeகளின்படி வாழ்வதுதாம் துரதிர்ஷ்டம்.

டால்ஸ்டாயின் மேதமையே சில நூறு கதாபாத்திரங்கள் நிறைந்திருக்கும் ‘போரும் அமைதியும்’ நாவலிலேகூட இத்தகைய stereotypeகளுக்கு இடம் கொடுக்காததுதான்.

இதன் அடிப்படையில் டால்ஸ்டாய் மனிதனைப் பற்றிக் கொண்டிருந்த தீர்க்கமான நம்பிக்கை இருந்தது.

எழுபது வயதில் டால்ஸ்டாய் கீழ்வரும் குறிப்பை எழுதுகிறார் : ‘மனிதன் (நதிபோல்) ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறான். அவனுக்குள் எல்லாச் சாத்தியங்களும் இருக்கின்றன: அப்போது முட்டாளாக இருந்தான், இப்போது அறிவாளியாக இருக்கிறான். கெட்டவனாக இருந்தான், இப்போது நல்லவனாக இருக்கிறான். அல்லது அப்படியே நேர்மாறாக மாறுகிறான். இதில்தான் மனிதனின் மகத்துவம் அடங்கியிருக்கிறது.’

நதிபோல் உருமாறக் கூடிய சாத்தியமே மனிதனின் உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் காரணமாகிறது. அதுவே மிருகங்களிடமிருந்து அவனை உயர்த்திக் காட்டுகிறது.

டால்ஸ்டாயின் கோஸாக்குகள், போரும் அமைதியும், அன்னா கரனீனா, இவான் இலியிச்சின் மரணம் போன்ற நாவல்களில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் அவரின் இந்தக் கூற்றை நிரூபிப்பதுபோல் மிக மோசமான தவறுகளையும் செய்கிறார்கள். அதே சமயம் மிக உன்னதமான அனுபவங்களுக்கும் தகுதியுடையவர்களாகிறார்கள்.

போரும் அமைதியும் நாவலில் போரில் அடிபட்டுக் குற்றுயிராய் நெப்போலியனின் காலடியில் சகதியில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் பியெர் பின்பு 1811ம் ஆண்டு மாஸ்கோ வானத்தை எரிநட்சத்திரம் தாண்டிப் போவதைப் பார்க்கும்போது காதலின் உன்னத உணர்வுகளை அனுபவிக்கிறான்.

மனிதனின், மனித வாழ்க்கையின் அத்தனைச் சாத்தியங்களையும் அள்ளித் தரவா முழு வாழ்க்கையின் ஒரு துண்டாகவே டால்ஸ்டாய் ‘போரும் அமைதியும்’ எழுதினார்.

மாறக்கூடிய இந்தச் சாத்தியம்தான் மனிதனின் உண்மையான மகத்துவம் என்று டால்ஸ்டாய் நம்பினார்.

இந்த வகையில் தேவதூதர்களைவிடவும் மனிதர்கள் உன்னதமானவர்கள் என்பது டால்ஸ்டாயின் கருத்தாக இருந்தது. ஏனென்றால் இன்று சகதியில் கிடக்கும் மனிதர் நாளை எரிநட்சத்திரத்தோடு உயரமான வானத்தில் சஞ்சரிக்க முடியும்.

தேவதூதர்களால் நல்லவர்களாக இருப்பதைத் தவிர்த்து வேறெதையும் செய்ய முடியாது.

எந்த மனிதனைப் பற்றியும் முன்முடிவுகளோடு தீர்ப்பு எழுதிவிடக் கூடாது என்பதுதான் ‘போரும் அமைதியும்’ நாவலின் மிக முக்கியமான படிப்பினைகளில் ஒன்று என்றே கருதுகிறேன்.

கோபோ ஆபே – ஜப்பானிய காஃப்கா

செக் எழுத்தாளர் ஃப்ரான்ஸ் காஃப்காவின் படைப்புக்களைப் பற்றி எழுதுகிறவர்கள் பெரும்பாலும் முகமற்ற மாபெரும் சமுதாய இயந்திரத்தின் பிடியில் சிக்கித் தனிமனதச் சுதந்திரத்தை இழக்கும் மனிதர்களைப் பற்றிய கதைகளை காஃப்கா எழுதியதாகச் சொல்வார்கள்.

ஆனால், இது அரை பார்வைதான்.

காஃப்காவை இயக்கியது மேம்போக்கான தனிமனிதச் சுதந்திரங்களைவிட ஆழமான ஆன்மீக அடையாளச் சிக்கல் என்றும் கருத இடமுண்டு.

மேற்கு ஐரோப்பாவின் ஆஸ்திரியாவிலும் முழுக்கச் சேராமல் கிழக்கு ஐரோப்பியாவின் செக், அல்லது ஹங்கேரி கலாச்சாரத்திலும் முழுவதும் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாமல், விரைவில் காலாவதியாகி மறைந்தே போய்விடக் காத்திருந்த ஆஸ்திரிய-ஹம்கேரிய பேரரசின் குடிமகனாக, முழுவதும் யூதனாகவும் இல்லாமல், ஐரோப்பியனாகவும் இல்லாமல் எங்கும் சேராமல் பூச்சிபோல் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனின் உளச்சிக்கல்தான் அவர் கதைகளில் மீண்டும் மீண்டும் பேசப்படுகின்றன.

1924ல் நிகழ்ந்த தன் மரணத்துக்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்னால் 1917லிருந்து 1918வரை நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது காப்ஃகா எழுதிவைத்த ஸூரொவ் குறுமொழிகளை நாலாயிரம் வருடத்தின் பாரம்பரியமும் ஆழமும் கொண்ட வட ஐரோப்பிய அஷ்கனாத்ஸி யூத சிந்தனை மரபை நவீன ஐரோப்பிய மரபோடும் ஜனநாயக உணர்ச்சியினோடும் பொருத்தித் தனக்கென்று ஒரு ஒருங்கிணைந்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள காஃப்கா எடுத்துக் கொண்ட முயற்சியாகவே கருத நிறைய இடமுள்ளது.

இந்த முயற்சியை காஃப்கா மட்டும் செய்யவில்லை. அவருக்கு முன்னால் மார்டின் பூபர், ஆப்ரஹாம் ஜோசுவா ஹெர்ஷெல் போன்ற யூத சிந்தனையாளர்களும் செய்திருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட சிந்தனையின் பலனாக reform judaism என்ற புதிய யூத மதப் பிரிவே (கிட்டத்தட்ட இந்தியாவில் உருவான ஆர்ய சமாஜத்தின் அதே குறிக்கோள்களோடு) யூத மதத்தில் உருவானது.

காஃப்கா இறந்த அதே 1924ம் வருடம் பிறந்த ஜப்பானிய எழுத்தாளர் கோபோ ஆபே-யை ஜப்பானிய காஃப்கா என்றழைக்கிறார்கள்.

கவபத்தா, மிஷிமா என்று தொடங்கிப் பல ஜாம்பவான்கள் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த ஜப்பானிய இலக்கிய வெளியில் ஆபே தனக்கென ஒரு தனித்துவமான பாதையை அமைத்துக் கொண்டார்.

தனிமனிதர்களை நசுக்கும் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் ஆன்மீகக் கட்டுமானங்களைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் பாரம்பரிய கலை/இலக்கிய வடிவங்கள், வரையறைகள், முடிவுகள் ஆகிய எல்லாவற்றையும் நிராகரித்துவிட்டு எஸ்ரா பவுண்டு 1934ல் வழங்கிய அறிவுரைப்படி ‘எல்லாவற்றையும் புதுமையாக்கு’ என்ற நவீனத்துவ அழகியலின் அடிப்படையில் பயங்கரமான அருவருப்பைத் தூண்டும் மாய யதார்த்த படிமங்களைக் கொண்டு நவீன வாழ்க்கையின் குரூரங்களை ஆராயும் எழுத்துப் பாணியை (காஃப்காவின் சாயலில்) ஆபே தனக்கென உருவாக்கிக் கொண்டார்.

பல்லாயிரக்கான வருட பாரம்பரியம் கொண்ட ஜப்பான் பேரரசக் குடும்பம் அதிகாரத்தின் உச்சியிலிருந்தபோது பிறந்த ஆபே தன்னை வெளிப்படையாகவே கம்யூனிஸ அனுதாபியாகக் காட்டிக் கொண்டார். பின்னாளின் கட்சி முன்மொழிந்த சோஷலிச யதார்த்தவாத எழுத்தின் தரத்தையும் பயனையும் பற்றி அவருக்குச் சந்தேகம் எழுந்தாலும், கம்யூனிஸக் கொள்கையின்மீது அவருக்கு இருந்த பிடிப்பும், தஸ்தவ்யஸ்கி, போ, சீன எழுத்தாளஎ லூ சுன், மாயகோவ்ஸ்கி, காஃப்கா என்று அவருக்கு இருந்த தீவிர உலக இலக்கிய வாசிப்பும் அவருடைய எழுத்தைத் தனித்துவமாக்கிக் கொள்ள உதவின.

1962ல் வெளிவந்த The Woman in the Dunes என்ற ஆபேயின் நாவல் அவருடைய மிகச் சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

தோக்கியோவில் வசிக்கும் ஒரு பள்ளி ஆசிரியன் பூச்சிகளைச் சேகரிப்பதற்காக மீன்பிடி கிராமம் ஒன்றிற்குப் பயணமாகிறான். நாள் முழுவதும் பூச்சிகளைச் சேகரிப்பவர், வேலையின் மும்முறத்தில் கடைசி பேருந்தைத் தவர விடுகிறான்.

அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லும் கிராமத்துவாசிகள் இரவு தங்கக் கயிற்றேணியின் வழியாக மணற்குன்றுகளின் அடியிலிருக்கும் வீட்டிற்கு இறக்கி விடுகிறார்கள்.

அடுத்த நாள் கண்விழித்துப் பார்க்கும் ஆசிரியர் மணற்குன்றுகளின் அடியில் ஒரு முழு நகரமே இருப்பதைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டுப் போகிறான். அவனிருக்கும் வீட்டில் இருக்கும் பெண் வீட்டிற்குள் மணல் புகுந்துவிடாதபடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது அவர்கள் இருவரின் பொறுப்பு என்கிறாள். அவளுடன் வாழ்ந்து குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ளா வேண்டும் என்று அவன் கட்டளையிடப்படுகிறான்.

மணற்குன்றுகளுக்கு அடியிலிருக்கும் ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது அதனைவிட்டு வெளியேற வழியே இல்லை என்று தெரிகிறது. நூலேணியும் காணாமல் போய்விட்டிருக்கிறது.

ஏழாண்டுகளுக்குப் பின்னும் ஆசிரியன் ஊர் திரும்பாமல் போகவே அவன் செத்துவிட்டதாக அறிவிக்கிறார்கள்.

தரைக்குள் வாழும் பூச்சிகளைச் சேகரிக்கப் போனவன் பூச்சிகளைப் போலவே மணலுக்கடியில் வாழ வற்புறுத்தப்படும் கதை. அந்தப் பூச்சி வாழ்க்கையை நெறிபடுத்தும் ஏகப்பட்ட விதிகள்.

மணற்குன்றுகளுக்கடியில் இருக்கும் தோக்கியோ, அல்லது சிங்கப்பூர், அல்லது இந்த உலகத்தில் இருக்கக்கூடிய மாநகரங்களில் ஒன்றாகக் கூட இருக்கலாம்.

இந்த நாவலில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது மணலுக்கடியில் இருக்கும் ஊரின் அமைப்பையும் விதிகள் ஒவ்வொன்றையும் ஆபே மிகுந்த அறிவார்ந்த முறையில் விளக்கிக் கொண்டு போவது.

இத்தனை அறிவார்ந்த, காரண காரியங்களோடு விளக்கப்படும் விதிகள் இவ்வளவு குரூரமானவையாக இருக்க முடியுமா என்று வாசகன் சிந்திக்கும் இடம்.

வாழ்க்கையில் பல வேளைகளில் குரூரமும் வன்முறையும் அறிவார்ந்த வேடமிட்டுக் கொண்டுதானே வருகிறது?

‘The Woman in the Dunes’ 1964ல் ஜப்பானிய new wave திரைப்படமாக வெளிவந்தது.

ரோமாண்டிஸிசம் செத்துப் போய்விட்டதா?

ரோமாண்டிஸத்துக்கு ரஷ்ய யதார்த்தவாதம் கொடுக்க முயன்ற 1,300 பக்க அடிதான் டால்ஸ்டாயின் ‘போரும் அமைதியும்’ என்பது அந்த நாவலில் நெப்போலியனைக் குறித்துச் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் தகவல்களைக் கொண்டு அறிந்து கொள்ளலாம்.

முன்னொரு கட்டுரையில் நான் குறிப்பிட்டிருந்ததைப்போல் தனிமனிதர்களின் பேராசை, வன்மம், வீரம் போன்ற அதிதீவிர உணர்ச்சிகள் அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் நிலவியலையும் அந்த நிலவியலில் நிகழும் சம்பவங்களின் வரலாற்றுப் போக்கையும் மாற்றியமைக்கக் கூடியவை என்பது ரோமாண்டிஸசத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தம்.

பிறப்பினால் எந்த விதச் சிறப்பும் இல்லாத தனிமனிதனான நெப்போலியன் கொஞ்ச காலத்துக்கு மாற்றியமைத்து ஐரோப்பாவின் மற்ற முடிசூடிய மன்னர்களைத் தனக்கு முன்னால் அடிபணிய வைத்தது ரோமாண்டிஸசத்தின் ஆதரவாளர்களுக்கே ஒரு ரோமாண்டிஸிச நாவலின் கதையாகத்தான் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

அந்த நெப்போலியனை ரஷ்யாவின் கடுமையான பனிக்காலம் என்ற யதார்த்தம் ஓட ஓட விரட்டியது என்பதுகூட இந்த நாவலை ரோமாண்டிஸிச யதார்த்தவாதக் கோட்பாடுகளுக்கு இடையே நடந்த கருத்துப் போரின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்க இடம் தருகிறது.

ஆனால் டால்ஸ்டாய் என்னதான் சொன்னாலும் ரோமாண்டிஸிசம் யதார்த்தத்தைவிட்டுக் கழன்றுவிட்ட வெறும் உணர்ச்சிகளின் பிதற்றல் அல்ல.

ரோமாண்டிஸிசத்துக்கு முன்னால் தோன்றிய அறிவுசார் (Enlightenment) கோட்பாடு மனிதனின் பகுத்தறிவால் வகுக்கப்பட்ட அரசியல், அறிவியல், அழகியல் மற்றும் ஆன்மீக விதிகளைப் பின்பற்றுவதாலேயே மனிதன் பூமியின்மீது அப்பழுக்கே இல்லாத – எல்லோருக்கும் எல்லாம் கிடைக்கும் – உன்னத சமூக அமைப்பை அமைத்துவிட முடியும் என்று நம்பியது.

இந்த உன்னத அமைப்பை உத்தோப்பியா என்று பெயர் கொடுத்து அழைத்தார்கள்.

அடிப்படையில் கைகளில் சட்டப் புத்தகங்களையும், இலக்கண விதிகளையும், ஸ்கேல்களையும் தூக்கிக் கொண்டலையும் இந்தக் கணக்குப்பிள்ளைகள் மற்றும் அரசாங்க அதிகாரிகளின் ராஜ்ஜியத்துக்கு எதிராகத் தனிமனிதர்களின் மதிப்பையும், அவர்களின் உணர்வுகளுக்குத் தரப்பட வேண்டிய முக்கியத்துவத்தையும், தீவிர உணர்ச்சியால் உந்தப்பட்ட தனிமனிதர்கள் அடையக்கூடிய உயரங்களையும் அல்லது தடுமாறி விழக்கூடிய படுபாதாளங்களையும் காட்டுவதற்காகவே 1800 வாக்கில் ரோமாண்டிஸிசம் எழுந்தது.

கதேயின் The Sorrows of Young Werther, மேரி ஷெல்லியின் Frankenstein, ப்ராம் ஸ்டோக்கரின் டிராகுலா ஆகிய நாவல்கள் அறிவியல், சமூக மற்றும் மதம் சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளை மீறியும் தனிமனிதர்களின் தீவிர உணர்ச்சி வேகத்தைக் கொண்டாடுகின்றன.

கதேயின் ஃபவுஸ்ட் நாடகம் அறிவியல், இறையியல், கலை படிப்பிலெல்லாம் கரை கண்டும்கூட மனிதனின் ஆன்மீக அலசல்களுக்குத் தேவையான பதில்களைக் காணாமல் பேரறிவு வேண்டிச் சாத்தானிடம் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளும் தனிமனிதனைக் காட்டியது.

கடவுள் செத்துவிட்டார் என்று சொல்லி, தனது தீவிர விருப்பத்தால் மட்டும்ர்ர் வரலாற்றை மாற்றியமைக்கக்கூடிய supermanஐ முன்மொழிந்த நீட்சேயோடு ரோமாண்டிஸிசமும் சேர்ந்து கொண்டு கடவுள் தத்துவத்தின் அஸ்திவாரத்தை அசைத்துப் பார்த்தது.

இந்தக் காலக்கட்டத்தில்தான் தனது தீவிர இச்சையால் கடவுளாகிவிட முயன்ற மேற்குலகின் சாத்தான் ரோமாண்டிஸிசத்தின் குறியீடாகச் இலக்கியப் படைப்புகளிலும் ஓவியங்களிலும் சித்தரிக்கப்பட்டான்.

ஃபிராங்கன்ஸ்டைன், டிராகுலா, ஃபவுஸ்ட் போன்ற படைப்புக்களின் கதாநாயகர்கள் யாவருமே முதலில் அறிவியலில் ஆழமாய் ஈடுபட்டுவிட்டு அதை நிராகரிப்பதுபோன்ற சித்தரிப்பில் அறிவுசார் இயக்கத்தைப் பற்றிய ரோமாண்டிஸிசத்தின் விமர்சனத்தைக் காணலாம்.

கதே நேரடியாகவே மனிதர்கள் அறிவியல் கோட்பாடுகளின்மீது கேலி செய்யும் வகையில் Elective Affinities என்ற நாவலை எழுதினார். அதில் வரும் தம்பதியர் மனித உடல்களை வெறும் ரசாயன மாற்றங்களால் தூண்டப்படும் பொட்டலங்களாகக் கருதித் தங்கள் வீட்டில் தங்கவரும் இளம்பெண்ணுக்கும் வேறொரு ஆணுக்கும் இடையே காம இச்சையைத் தூண்ட ‘அறிவியல்’ வழிமுறையில் முயல்கிறார்கள். இறுதியில் வீட்டின் எஜமானி புதிதாக வந்த ஆணிடமும், எஜமானம் இளம்பெண்ணிடம் காம இச்சை கொள்வதாகக் கதை போகிறது.

தனிமனிதர்களின் இச்சைகள் எவ்வளவு தீவிரமானவையாக இருந்தாலும் சுற்றியிருக்கும் சமூகம்,அரசியல், இயற்கை முதலான வாழ்க்கையின் புறச்சூழல்கள் அந்த இச்சைகளை மட்டுப்படுத்தியே தீரும் என்பதையும், மனிதர்களின் இச்சைகளையும் அவற்றை மட்டுப்படுத்தும் புறவயச் சக்திகளையும் விவரிப்பதே இலக்கியத்தின் கடமை என்பதையும் முக்கியமான கருத்தாகக் கொண்டு யதார்த்தவாதம் 19ம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் எழுந்தது.

ஒருவகையில் ரோமாண்டிஸிசத்துக்கு எதிராக யதார்த்தவாதம் எழுந்ததற்கு உணர்ச்சிகளுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறேன் என்ற சாக்கில் ரோமாண்டிஸிச படைப்புக்களில் சேர ஆரம்பித்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதாபாத்திர வருணனைகளும் உரையாடல்களும் (ஓவர் பில்ட்-அப்புகள்) ஒரு காரணம்.

ஆனால் டால்ஸ்டாய் சொல்லியும்கூட ரோமாண்டிஸிசம் செத்துவிடவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் சர்வாதிகாரப் போக்குகளை எதிர்த்து காஃப்கா போன்றோர் எழுதிய எழுத்துக்கள் தனிமனிதனின் மதிப்புக்காக வாதாடும் ரோமாண்டிஸிச மரபைச் சேர்ந்தவையாகவே அமைந்தன.

தனிமனிதர்களின் தீவிர இச்சைகளின் வீரியத்தைப் பேசும் படைப்புகளில் எல்லாம் இன்றுவரைக்கும் ரோமாண்டிஸிசத்தின் அம்சங்கள் தொடந்து வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

சாத்தான்

இலக்கியத்தில் Tropeகள் என்ன செய்யும்?

இன்று ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் சில சிங்கப்பூர்க் கவிஞர்கள் என்னைச் சந்தித்தார்கள்.

வருட இறுதியில் வெளிவரவிருக்கும் என் ஆங்கிலக் குறுநாவல் ஒன்றை எடிட் செய்யும் பெண்ணும் இதில் அடக்கம்.

சிங்கப்பூரில் எழுதப்படும் ஆங்கிலப் படைப்புக்கள் ஏன் ஆங்கிலம் கூறு நல்லுலகில் இன்னமும் பரவலாகப் பெயர் வாங்கவில்லை என்று பேச்சுத் திரும்பியது.

(அவரவர் கவலை அவர்களுக்கு).

Tropeகளின் பிரச்சனையாக இருக்கலாம் என்றேன்.

என்ன என்பதுபோல் பார்த்தார்கள்.

Tropeகள் ஒவ்வொரு மொழியிலும் அர்த்தத்தைக் கடத்த ஏற்பட்டிருக்கும் குறுக்குவழிகள். படிமங்கள், உருவகங்கள், உவமைகள், மரபுத் தொடர்கள், குறிப்பிட்ட பாத்திரப் படைப்புக்கள், வரலாறு மற்றும் செவிவழிக் கதைகளிலிருந்து உருவப்பட்டிருக்கும் மனிதர்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டுக் கலவை.

ஒவ்வொரு மொழிக்கும் இவை வேறுபடும். ‘குயில்போல் குரல்’ என்றால் தமிழில் அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தக்காரரைப் பற்றி ஒரு கருத்து தமிழ் பேசுபவர்களிடையே ஏற்படும். மற்ற மொழிகளில் சொல்லிப் பாருங்கள் – இந்த உவமை அர்த்தமற்றதாக இருக்கும்.

கிரேக்க croeseusஐத் தமிழில் குபேரன் என்றால்தான் (அடிக்குறிப்புகள் இன்றி) முழுமையாக அர்த்தப்படும். தமிழ்க் கண்ணகிக்கு அந்தப் பக்கம் துல்லியமான கதாபாத்திரம் இல்லை. King Learக்கும் அவர் மகள்களுக்கும் இந்தப் பக்கம் அப்படியான கதாபாத்திரங்கள் இல்லாததுபோல் – திருதராஷ்டிரன்கூட மகன்களால்தான் கெட்டான்.

அதுபோல் வாழ்க்கை ஆதாரத்தைக் குறிக்க சீன மொழியிலும் தென்கிழக்காசியாவின் பல மொழிகளிலும் ‘அரிசி’ என்ற பொருள் பயன்படும். மேற்கத்திய மொழிகளிலும், மத்திய கிழக்கிலும்கூட அரிசி சுவாரஸ்யப்படாது. ரொட்டிதான்.

அன்னை குழந்தைக்காகச் செய்யும் தியாகம் போன்ற சில tropeகள் மனித இனம் அத்தனைக்கும் பொது.

ஒரு மொழியின் வார்த்தைகளோடு எவ்வளவுதான் பரிச்சயம் ஏற்பட்டிருந்தாலும் tropeகளில் சறுக்கினால் அந்தப் பேச்சோ படைப்போ அந்நியமாய் ஒலிக்கிறது.

அந்நியமானதாகத் தோன்றும் படைப்பு அம்மொழியை பிறந்ததிலிருந்து பேசுவோரின் மனதுக்கு நெருக்கமாவது சவாலான விஷயம்.

மிகப் பெரிய மொழியறிஞர்கள் செய்யும் மொழிபெயர்ப்புக்கள்கூட மோசமாக இருப்பதற்கு மொழியாளுமை அல்ல, இந்த tropeகளே காரணம் என்றேன்.

இருமொழியோ பல மொழியோ பேசுபவர்கள் முனைந்து பயிற்சி மேற்கொண்டால் ஒழிய இந்தப் போதாமையைத் தாண்டிப் போக முடியாது.

எழுத நினைக்கும் மொழியின் tropeகளில் வாசிப்பு மூலமாக, வெகுஜன ஊடகங்களின் வழியாக முழுக்க நம்மை மூழ்கடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அந்த மொழியின் இலக்கியத்தோடு வாழ வேண்டும்.

மற்றவர்கள் நமது முயற்சிகளைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்களே என்று அஞ்சாத ‘வெட்கங்கெட்ட’ தனமும் அவசியம்.

Tropeகளைப் பழகப் பழகத்தான் அவை நமக்குக் கைவரப்பெறும்.

அப்போதுகூட வெற்றி கிட்டுமா என்று சொல்ல முடியாது.

மிகுந்த உழைப்பு அவசியம்.

சென்னையிலிருக்கும் சாதாரண ஆட்டோகாரர் கூட நாம் வாய் திறந்து பேசுகையில் உள்ளூர்வாசியல்ல என்று உடனே கண்டுபிடித்துவிடக் கூடிய சாத்தியம்தான் அதிகம்.

யாசுஷி இன்னோவுவே – ‘போலி கலைஞன்’

என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் யாசுஷி இன்னோவுவே-யின் ‘ The Counterfeiter’ குறுநாவல் ஜப்பானிய உரைநடை வரலாற்றில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய படைப்புக்களில் ஒன்று.

நேற்றிரவு முதன்முறையாக வாசித்தேன்.

பத்திரிகையில் நுண்கலைகளைப் பற்றிக் கட்டுரைகள் எழுதும் நிருபன் ஒருவன் புகழ்பெற்ற ஓவியர் கெய்காகு ஓனுகியின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புத்தகமாக எழுத ஓவியரின் மகனால் நியமிக்கப்படுகிறான்.

கெய்காகு வாழ்நாள் முழுவதும் வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று தனது புகழ்பெற்ற ஓவியங்களை வரைந்ததால் அவருடைய வாழ்க்கைக் குறிப்புக்களைச் சேகரிப்பதில் ஏற்பட்ட குழப்பத்தால் பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பணியை முடிக்காமல் காலம் தாழ்த்துகிறான்.

எழுதியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்படும்போது கெய்காகுவின் இளமைக்கால நாட்குறிப்புக்கள் அவன் கைக்குக் கிடைக்க அதில் கெய்காகு தனது இளமைக்கால நண்பரான ஷினோசாகியைப் பற்றி எழுதி வைத்திருக்கும் மூன்று குறிப்புக்கள் அவன் கண்களில் தென்படுகின்றன.

இந்த ஷினோசாகிதான் கெய்காகுவின் ஓவியங்களைக் காப்பியடித்து ஊரெல்லாம் அவற்றைக் கெய்காகுவின் ஓவியங்கள் என்று சொல்லி விற்றுவந்த ஹோசன் ஹாரா என்ற உண்மை நிருபனுக்குப் புலப்படுகிறது.

குறுநாவலின் மிச்சப் பகுதிகள் நிருபன் அதற்குமுன் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் ஹோசன் ஹாராவைப் பற்றி அறிந்து கொண்ட விவரங்களின் தொகுப்பாகவே விரிகிறது.

கெய்காகுவைப் போலவே ஓவியனாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய ஹோசன் ஹாரா கலையுலகில் நிலைத்து நிற்க முடியாமல் கெய்காகுவின் ஓவியங்களின் காப்பிகளைச் சிறு பட்டணங்களிலும் ஜப்பானிய மலைக் கிராமங்களிலும் விற்று வந்திருக்கிறான். வாழ்க்கையின் இறுதியில் போர்க்காலத்தின்போது நிருபனது குடும்பம் தஞ்சம் தேடிப் போன மலைக் கிராமத்திற்கு வந்து அங்கு குழந்தைகளுக்கான வாண வேடிக்கைகளைச் செய்பவனாக வாழ்ந்து முடித்திருக்கிறான்.

கெய்காகுவின் மரணத்துக்குச் சரியாக இரண்டு வருடங்களுக்குப் பின் ஹோசன் ஹாராவின் மரணம் தனிமையில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

இரண்டாம் உலகப் போர் காலச் சூழலில் எழுதப்பட்ட கதை. அக்கால ஜப்பானிய எழுத்தின் மிகப் பெரிய பலமான யதார்த்த எழுத்துப் பாணியில் எழுதப்பட்ட குறுநாவல்.

முக்கியமில்லாதவைபோல் தோன்றும் சிறு சிறு விவரங்களாலும் இயற்கைச் சூழல், பருவக்காலம் ஆகியவற்றின் வருணனைகளால் கதாமாந்தர்களின் அகவயமான சிக்கல்களைத் திறமையாக விவரிக்கும் அபரிதமான சித்தரிப்பு. அதே சமயம், போர்ஹேஸின் மிகச் சிறந்த நாவல்களில் உள்ளது போல் விவரங்களின் துல்லியம், அந்தத் துல்லியத்தில் மறைந்து கிடக்கும் மர்மங்கள், மாய யதார்த்தம்.

இள வயதில் மிகத் திறமையானவனை நண்பனாக்கிக் கொண்டதால்தான் ஹோசன் ஹாரா கெட்டுப் போனான் என்பது இனோவுவே இந்தக் குறுநாவலில் எடுத்து வைக்கும் கருத்து.

கெய்காகுவின் நட்பு இல்லாமல் இருந்திருந்தால் ஹோசன் ஹாரா தன் திறமையால் சோபித்திருப்பான். ஆனால் கெய்காகுவின் திறமை என்னும் பெரு நெருப்பு அவனை ஓவியனாக வளர விடாமல் முற்றிலும் அழித்து விடுகிறது.

அசா என்னும் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஹோசன் ஹாரா அவள் குடும்பத்தின் பெயரையே ஏற்றுக் கொண்டு தனது சொந்த பெயர் என்ற அடிப்படை அடையாளத்தையே இழப்பதுபோல் இனோவுவே காட்டுகிறார். கடைசியில் அவனுடைய ஏமாற்று வேலைகளையும் சட்ட விரோதமாக அவன் வாண வேடிக்கைகளைச் செய்வதையும் வெறுக்கும் அவன் மனைவி அவனை முதிய வயதில் தனியாக விட்டுப் பிரிந்து போகிறாள்.

ஹோசன் ஹாராவின் திருட்டுத்தனத்தை அறிந்து கொள்ளும் கெய்காகுவும் அவனைப் பொது இடத்தில் வைத்து அவமானப்படுத்துகிறான்.

வாண வேடிக்கைகளை உருவாக்கும்போது ஏற்பட்ட விபத்தில் ஹோசன் ஹாரா மூன்று கைவிரல்களை இழந்து ஓவியங்கள் வரையும் ஆற்றலை இழக்கிறான். என்ன இருந்தாலும் ஓவியன் அல்லவா? எப்படியேனும் கருன் ஊதா நிறத்தில் வாண வேடிக்கைகளைச் செய்ய அவன் கடுமையாக முயற்சிக்கிறான். ஆனால் அந்தக் கனவும் அவனுக்கு நிறைவேறாமல் போகிறது.

குறுநாவலின் கதாநாயகனைப் போலவே இனோவுவே-யும் பத்திரிகையில் நிருபராக வேலை பார்த்துப் பின்பு நாவல்களை எழுத வேலையை விட்டவர். பல்கலைக் கழகத்தில் நுண்கலை பட்டதாரி. அவரது எழுத்தில் நிருபர்களுக்கு உரிய விவரத் துல்லியமும், நுண்கலை ஓவியங்களைப் பற்றிய ஆழமான அறிவும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

எந்த எழுத்தை எழுதுவதற்கு முன்னாலும் இன்னோவுவே அவ்வளவு கள ஆராய்ச்சி செய்வார் என்று அவரை மொழிபெயர்த்த லியோன் பிக்கோன் சொல்கிறார்.

ஒரு வகையில் பார்த்தால் The Counterfeiter இரண்டாம் உலகப் போரினால் முற்றிலும் அழிந்து போன பழைய ஜப்பானைப் பற்றியும் மறைந்து போன அதன் பழைய பண்பாடுகளைப் பற்றிய நாவல்.

யார் கண்ணிலும் படாமல் ஒதுக்குப்புறமாக இருக்கும் ஒரு மலைக்கிராமத்தில் ஹோசன் ஹாரா கெய்காகுவின் படைப்புக்கள் என்று பொய் சொல்லி விற்ற இரண்டு ஓவியங்களைக் காணும் நிருபன், அவற்றை வாங்கியவர்களிடம் அந்த ஓவியங்களைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்லாமல் வந்துவிடுகிறான்.

உண்மையைச் சொல்லி என்ன ஆகப் போகிறது என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொள்கிறான். கெய்காகுவின் உண்மையான ஓவியங்களும் ஹோசன் ஹாரா செய்த போலிகளும் கால வெள்ளத்தில் கரைந்து போய் எந்தவித முக்கியத்துவமும் இல்லாமல் போகப் போகின்றவைதானே என்பது அவன் கருத்து.

யாசுஷி இன்னோவுவே வாசிக்கப்பட வேண்டிய எழுத்தாளர்.

யசுனாரி கவபத்தா – ‘இஸு ஆட்டக்காரி’

முப்பது பக்கங்களுக்கு நீளும் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் யசுனாரி கவபத்தாவின் ‘இஸு ஆட்டக்காரி’ சிறுகதை என்று சிலரால் அழைக்கப்பட்டாலும், குறுநாவல்தான்.

கதையின் போக்கில் சிறுகதைக்குரிய ஒருமை இருந்தாலும், குறுநாவல்களுக்குரிய கதாபாத்திரச் செறிவும், சமூகச் சூழல் அலசல்களும் அதற்கு உண்டு.

உலகப் போர்களுக்கு முந்திய காலம். தோக்கியோவிலிருந்து பதினெட்டு வயது மாணவன் விடுமுறைக்காக இஸு தீபகற்பத்திற்குப் போகிறேன். அங்கு மலைகளுக்கிடையே அமைந்திருக்கும் விடுதியில் ஊர் ஊராகப் பயணப்படும் இசைக்குழுவினரைச் சந்திக்கிறான்.

இருபத்து மூன்று வயதான இளைஞன், பதினேழு வயதான அவன் மனைவி, நாய்க்குட்டியைத் தூக்கி வைத்திருக்கும் கிழட்டு மாமியார், இளைஞனின் தங்கை, வேலைக்காரப் பெண்.

கவுரூ என்ற பெயருடைய இளைஞனின் தங்கையின் நடனத்தை ஏதேச்சையாகக் காணும் மாணவன் அவளிடம் ஈர்க்கப்படுகிறான். எய்கிச்சி என்ற இளைஞனிடம் நெருங்கிப் பழக ஆரம்பிக்கிறான்.

அந்த இசைக்குழுவினரோடு ஷிமோதா நகரம்வரை பயணப்படுகிறான்.

அப்போது பதினைந்து வயதானவள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த கவுரூ உண்மையில் பதின்மூன்று வயதே நிரம்பியவள் என்று அவனுக்குத் தெரிய வருகிறது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஜப்பானிய சமுதாயத்தில் நிலவிய ஏற்றத்தாழ்வுகளை கவபத்தா குறுநாவலில் வரும் சின்னச் சின்ன விவரிப்புக்களால் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

மாணவனும் எய்கிச்சியும் நெருங்கிப் பழகியபோதும் இரவில் விடுதி ஒன்றில் தங்கப் போகும்போது தோக்கியோவிலிருந்து வந்திருக்கும் ‘உயர்ந்த குடியில் பிறந்த’ மாணவனுக்கு எய்கிச்சி வேறொரு ‘நல்ல’ விடுதியைப் பார்த்துத் தருகிறான்.

மாணவன் அவன் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்கு எய்கிச்சியை வரவழைத்து விருந்து கொடுக்கிறான். எய்கிச்சி கிளம்பிப் போனபிறகு விடுதிக்காரப் பெண்மணி ‘இத்தனை நல்ல உணவை இப்படிப்பட்டவர்களுக்குத் தந்தது வீண்’ என்று கூறுகிறாள்.

ஷிமோதாவுக்குப் போகும் வழியில் இருக்கும் பல கிராமங்களின் முகப்புக்களில் ‘இசைக்குழுவினர் கிராமத்தின் எல்லைக்குள் வரக் கூடாது’ என்று அறிவிப்பு தொங்குகிறது.

இசைக்குழு பெண்கள் யார் அழைத்தாலும் போக வேண்டிய விலைமாதர்கள் என்ற வழக்கம் நடப்பில் இருந்த காலம்.

ஷிமோதாவுக்குப் போகும் வழியில் விடுதிகளில் தங்கியிருக்கும் வேளைகளில் மற்ற விடுதிகளிலிருந்து அழைப்பு வர கவுரூ மட்டுமின்றி அவள் அண்ணியும் அவர்களுடைய பணிப்பெண்ணும்கூட மாணவனிடம் காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டுப் ‘போய் வருகிறார்கள்’.

குறுநாவலின் மிகச் சிறந்த பகுதி ஒன்றில் மழை அடித்துப் பெய்யும் ஓசையினூடாக அடுத்த விடுதியில் கூடியிருக்கும் ஆடவர்களுக்காகக் கவுரூ வாசிக்கும் ஜப்பானிய மத்தளத்தின் ஓசை மாணவனுக்குக் கேட்பதுபோலவும் அந்த ஓசை அடங்கும்போது என்ன நடந்திருக்கும் என்று மாணவனுக்குப் புரிவதுபோலவும் கவபத்தா விவரிக்கிறார்.

குடும்ப வறுமையின் காரணமாகவே தன் தங்கையை இந்தத் தொழிலுக்கு வரவழைத்ததாக ஒரு நாள் தனியாக இருக்கும்போது எய்கிச்சி மாணவனிடம் சொல்கிறான்.

ஊர் ஊராய்ப் பயணப்படும் இசைக்குழுவினரின் பாவப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு எதிர்ச் சித்திரமாக இஸு நடனக்காரியான பதின்மூன்று வயது கவுரூவின் குழந்தைதனத்தையும் கள்ளங் கபடமற்ற குணத்தையும் கவபத்தா காட்டுகிறார்.

எய்கிச்சியும் மாணவனும் நதியில் குளிக்க வரும்போது அங்கு கவுரூவும் மற்ற இரண்டு பெண்களும் நிர்வாணமாகக் குளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்ணனும் மாணவனும் அங்கு வந்ததைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் தன் நிர்வாணத்தையும் மறந்து கவுரூ வெள்ளை வெளேரென்ற பாதங்களை உயர்த்தி நின்றபடி அவர்களுக்குக் கையசைக்கிறாள்.

குறுநாவலின் பின்னொரு பகுதியில் கவுரூவின் சிரிப்பு மலர்கள் சிரிப்பதுபோல் இருந்ததென்று வருணிக்கும் மாணவன் அவள் ஒருத்தியின் சிரிப்பை வருணிக்கும்போதுதான் இந்த உவமை தயக்கமில்லாமல் இயல்பாக வருகிறது என்று சொல்கிறான்.

கவுரூவும் மாணவனிடம் பிரியம் காட்டுகிறாள். மாணவனிடம் ஏற்பட்ட பிரியத்தை விளக்கக் கவுரூ அவள் அண்ணியிடம் ‘அவன் நல்லவனாக இருக்கிறான். இப்படிப்பட்ட நல்லவன் நம்மோடு இருப்பது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது’ என்கிறாள்.

ஷிமோதா சென்று சேர்ந்தபின் அப்போதுதான் ஜப்பானுக்கு வந்திருந்த ஊமைப்படங்களில் ஒன்றைப் பார்க்க மாணவன் தன்னைச் சினிமாவுக்கு அழைத்துப் போக வேண்டும் என்பது கவுரு மிகப் பெரிய ஆசையாக இருக்கிறது.

ஆனால் அவர்களுடன் இருக்கும் கிழவி மாணவனுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே உள்ள சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகளை மனதில் கொண்டு கவுரூவை மாணவனுடன் போக விடாமல் தடுக்கிறாள்.

தன் கையிலிருந்த பணம் தீர்ந்துபோகவே மாணவன் மீண்டும் அவர்களை பனிக்காலத்தின்போது சந்திப்பதாகச் சொல்லிவிட்டுத் தோக்கியோவிற்குக் கப்பலில் கிளம்பிப் போவதாக குறுநாவல் முடிகிறது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உச்சம் பெற்ற ஜப்பானிய யதார்த்தவாத எழுத்தின் மிகச் சிறந்த உதாரணங்களில் ஒன்று யசுனாரி கவபத்தாவின் ‘இஸு ஆட்டக்காரி’ குறுநாவல்.