இந்நாளைய விமர்சனக் கட்டுரைகள்

இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகளைவிட இலக்கிய விமர்சனப் பேச்சுகள் நல்ல ஆரோக்கியமான நிலையில் இருக்கின்றன.

வாரத்துக்கு ஒரு முறையாவது எங்கேனும் இலக்கியம் தொடர்பான பேச்சுக்கள் கேட்க முடிகிறது. ‘காத்திரம்’, ‘தீவிரம்’, ‘கனகச்சிதம்’ என்ற அர்த்தமில்லாத வார்த்தைகளைத் தள்ளிவிட்டால் எல்லா இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகளும் மிக ஜோராகவே இருக்கின்றன.

இன்றைய விமர்சனக் கட்டுரைகளை விசுவாசத்தோடு ஒருவன் படித்துவிட்டால் இன்னும் இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு இந்நாளில் வெளிவரும் படைப்புகளின் தரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டான். ‘எல்லோரும் இன்புற்றிருக்க’ என்ற தத்துவத்தை யார் கடைப்பிடிக்கிறார்களோ இல்லையோ நான் கடந்த ஒரு மாதமாகப் படித்த விமர்சகர்கள் எல்லோரும் பின்பற்றுகிறார்கள்.

நிறைய வாசியுங்கள் என்று ஏன் பாவப்பட்ட எழுத்தாளர்களைத் துன்பப்படுத்துகிறோம் என்றே தெரியவில்லை. அதற்குப் பதிலாக விமர்சகர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வோரை வற்புறுத்தலாம். ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி வேறெந்த இலக்கியப் பரிச்சயமும் இல்லாமல் 500லிருந்து 1000 வார்த்தைவரை வெறும் சாரமற்ற வார்த்தைகளாகவே இவர்களால் எழுத முடிகிறது.

அதில் 80% கதையையோ கவிதையையோ மறுபடி சொல்வதில் போய் விடுகிறது.

மற்றவர்கள் ஓரிரு வரிகளில் பஞ்ச் லைனாகவே எழுதி கோமாளித்தனம் செய்கிறார்கள். நான் பெயர்க் குறிப்பிட விரும்பாத மற்ற விமர்சகர்கள் எதிர்மறையான விமர்சனம் என்றால் என்ன புத்தகம் எந்த எழுத்தாளர் என்று மறந்தும் பெயர் குறிப்பிடாமல் ஆயிரம் வார்த்தைகளையும் முடித்துவிடுகிறார்கள்.

இதைக் கட்டுப்படுத்தவில்லையென்றால் எழுத்தாளர்களில் பெரும்பாலோர் விமர்சகர்களாக மாரிவிடுவார்கள். இலக்கியம் வளரவில்லையே என்று அப்புறம் முறையிடக் கூடாது.

அதனால்தான் ஹாரல்ட் ப்ளூமைவிட நபோகோவ்வும் ஜோசப் ப்ராட்ஸ்கியும் நல்ல விமர்சகர்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ப்ளூம் இரண்டு வகைகளில் குறையுள்ளவராகத் தெரிகிறார். ஒன்று, அவர் சில முன்முடிவுகளோடுதான் எப்போதும் தனது இலக்கியம் குறித்த விமர்சனங்களை அவர் முன் வைப்பதாக எனக்குத் தோன்றும். அவர் மிக அதிகம் வாசித்தவர், ஆழமாக வாசித்தவர் என்பதால் அவர் கருத்துகளும் ஆழமானவையாக, பல நேரங்களில் பயனுள்ளவையாக இருக்கும் போதிலும் முன்முடிவுகள், முன்முடிவுகள் தானே?

இரண்டு, அவர் விமர்சனங்கள் அமெரிக்க, பிரிட்டானிய படைப்புகளுக்குப் பாரபட்சமானவை. ப்ராட்ஸ்கியும், நபோகோவ்வும் ஐரோப்பிய படைப்புகளுக்குப் பாரபட்சம் காட்டவில்லையா என்று கேட்பதில் அர்த்தமில்லை. அமெரிக்காவில் தாமஸ் பிங்கோன்னைத் தவிர வேறெந்த எழுத்தாளர் செவ்விலக்கியத் தகுதிக்கு உரியவர் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

பிரிட்டனில் உள்ள எழுத்தாளர்களில் அதுகூட என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஜான் பான்வில் ஐரிஷ்காரர் என்பதை உங்களுக்கு நினைவுபடுத்துகிறேன்.

விமர்சனங்களில் ப்ராட்ஸ்கியும் நபோகோவ்வும் வரலாற்று் மற்றும் கலாச்சார நகர்வுகளை ஆராய்ந்து ஒரு படைப்பை ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலின் வெளிப்பாடாக விமர்சனம் செய்வது எனக்குச் சிறப்பாகப் படுகிறது. அது போலவே ஒரு தத்துவ தரிசனத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் அவர்களது விமர்சனமும். இவை அனைத்தும் ஒரு படைப்பை வெறும் ஒற்றை வெளிப்பாடாக அணுகாமல அவற்றுக்கு ஸ்திரமான ஒரு contextஐ தருகின்றன.

ப்ளூமும் இத்தகைய contextஐத் தருகிறார் என்றாலும் நபோகோவ்வும் ப்ராட்ஸிகியும் தரும் பரந்த பார்வை அவருடைய எல்லாக் கட்டுரைகளிலும் உள்ளதா என்பது கேள்விக்குறி.

நம் காலத்து விமர்சகர்களுக்கு வருவோம்.

எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று ஒரு படைப்பை விமர்சனம் செய்வதைக் காட்டிலும் அது பிறந்த சூழலை, அது பங்கு கொள்ளும் இலக்கிய பாரம்பரியத்தை, அதன் தத்துவ தரிசனத்தை ஆராய்ந்து சொல்லும் விமர்சனங்களே என்னைப் பொறுத்தவரை சிறப்பாகப் படுகின்றன.

ஏன் இந்தத் திடீர் விமர்சனம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.

உண்மையில் இது விமர்சனமல்ல. பல பேர் இப்போது எழுதுவது போன்று வெறும் வாசிப்பு அனுபவம்தான்.

போர்ஹெஸ் – கலை கலைக்காகவே

ஹொர்கே லூயிஸ் போர்ஹெஸ் தனது ஆரம்ப நாட்களில் முன்னெடுத்த ஸ்பானிய அல்ட்ராயிஸம் என்ற அழகியல் கோட்பாடு ‘பழமையை விலக்கிப் புதுமையைப் புகுத்துவோம்’ என்ற முழக்கத்தை அடிநாதமாகக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் ஸ்பானிய அல்ட்ராயிஸம் பொதுவாக எல்லாப் பழமைகளையும் எதிர்க்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அதற்கு முன்னால் தோன்றிய  ரோமாண்டிஸம் மற்றும் குறியீட்டியல் படைப்புகளின் கட்டுப்பாடில்லாத உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளையும் வெற்று அலங்காரங்களையும் அது குறிப்பாக எதிர்த்தது.

போர்ஹெஸ் அல்ட்ராயிஸத்தின் அடிப்படைகளை விளக்குவதற்காக 1921ல் “அல்ட்ரா அறிக்கை” என்ற கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறார்.  அதை ஜாக்கோபோ சுரேதா, ஃபோர்டுனியோ போனாநோவா, ஹுவான் அலோமார் ஆகிய மூவர் கையெழுத்திட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தக் கட்டுரையில்தான் ஸ்பானிய அல்ட்ராக்களின் அடிப்படை முழக்கவரியான “படைப்பு படைப்புக்காகவே” என்ற வாசகம் கையாளப்படுகிறது.

இலக்கியப் படைப்பு என்பது சுற்றியிருக்கும் சூழ்நிலைகளையோ ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தின் உணர்வுகளையோ தத்ரூபமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டும் நிலைக்கண்ணாடியோ, ஊரையோ மனிதர்களையோ திருத்தப் பயன்படும் ஊடகமோ அல்ல என்று போர்ஹெஸ் சொல்கிறார்.

மோசமான கவிதைகளையும் கதைகளையும் எழுதுபவர்கள் – போர்ஹெஸின் கூற்றுப்படி – வெறும் நிலைக்கண்ணாடிகளைப்போல் சுற்றியிருக்கும் பொருள்கள் மற்றும் மனிதர்களின் மனவோட்டங்களையும் துல்லியமாகச் சித்தரித்துக் காட்டிவிட்டுச் சிறந்த படைப்புகளைத் தந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

அல்லது படைப்பில் வாசகர்களுக்கு ஏதேனும் படிப்பினை இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து ஆசிரியர் கூற்றாகவோ கதாபாத்திரங்களின் கூற்றாகவோ வலிய போய் படைப்புக்குள் போதனைகளைப் புகுத்துகிறார்கள்.

அல்ட்ராயிஸக் கொள்கைப்படி சிறந்த இலக்கியம் முப்பட்டைக் கண்ணாடியைப் போன்று சுற்றியிருக்கும் சூழலையும் மனிதர்களின் போக்குகளையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு அவற்றை அழகியல் அம்சங்கள் நிறைந்த படைப்புகளாய் வெளியிடுகிறது.

படைப்பில் தென்படும் அழகியல் அம்சங்களை மெருகேற்றுவதே அல்ட்ராயிஸக் கொள்கையின் குறிக்கோள்.

விமர்சனம் என்பது அழகியல் அளவில் படைப்பு வெற்றிப் பெற்றுள்ளதா என்று சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டுமே அன்றி ரோமாண்டிஸக் கொள்கையின் அடிப்படையில் படைப்பாளியின் எண்ணத்தின் தூய்மையையோ, நோக்கத்தின் பெருமையையோ, படைப்புக்காகப் படைப்பாளி பட்ட பாடுகளையோ கௌரவிப்பதாக இருக்கக் கூடாது.

அதாவது இலக்கியம் என்பது எல்லா வித்தைகளையும் போலவே செய்து முடித்த வேலையின் தரத்தின் அடிப்படையில் அலசப்பட வேண்டும் என்கிறது அல்ட்ராயிஸம்.

படைப்பில் ‘தொழில் சுத்தத்தை’ எட்டிப் பிடிக்க போர்ஹெஸ்-சும் அவருடைய சக அல்ட்ராயிஸ்டுகளும் நான்கு விதிகளை முன்மொழிந்தார்கள்:

(1) சந்தக் கவிதையை அதன் ஆதி வடிவமான உருவகத்துக்குக் கொண்டு போவது

(2) முக்கிய வார்த்தைகளுக்கு இடையே உள்ள இணைக்கும் சொற்கள் மற்றும் சொற்றொடர்களை ஒழித்துக் கட்டுவது

(3) படைப்பில் எல்லா அலங்காரங்களையும், சுய விவரிப்புகளையும் முற்றாக ஒழிப்பது

(4) படைப்பில் வரும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட படிமங்களை ஒன்று சேர்த்துப் படிமங்கள் தரக்கூடிய பொருளை விரிவு படுத்துவது

போர்ஹெஸ் 1920களில் எழுதிய ஆரம்பக் காலச் சிறுகதைகளும் கவிதைகளும் இந்த அல்ட்ராயிஸக் கோட்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்த முயன்றன.

ஆனால் பின்னாளில் போர்ஹெஸ் அல்ட்ராயிஸ அழகியலை நிராகரித்துவிட்டு ‘ஆலெஃப்’, ‘சிட்டி ஆஃப் தி இம்மோர்டல்ஸ்’ போன்ற சிறுகதைகளில் வரும் மாய யதார்த்த வகை எழுத்தில் கவனத்தைச் செலுத்தினார்.

கொள்கை என்ற வகையில் நிராகரிக்கப்பட்டாலும் அல்ட்ராயிஸத்தின் அடிப்படை விதிகள் இன்றும் வெற்று உணர்ச்சிக் கோலாகலங்களில் சிக்கியிருக்கும் சமூக வலைதளப் படைப்புகளுக்கும் விமர்னங்களுக்கும்  எதிராக நல்ல பாதுகாப்பாகவே இருந்து வருகின்றன.

ஜார்ஜ் ஆர்வெல் – பர்மிய நாட்கள்

‘விலங்குப் பண்ணை’, ‘1984’ நாவல்களால் மட்டும் ஜார்ஜ் ஆர்வெல்-ஐ (இயற்பெயர்: எரிக் ஆர்தர் ப்ளேர்) அறிந்தவர்கள்  அவருடைய முதல் நாவலான ‘பர்மிய நாள்களை’ வாசிப்பதும் அவசியம்.

அதிகம் பேசப்படும் முன் குறிப்பிட்ட இரண்டு நாவல்களைவிட 1934ல் வெளிவந்த ‘பர்மிய நாள்கள்’-இல் ஆர்வெல்லின் கதைகூறலும், ஆங்கில உரைநடையும் சிறப்பாக இருக்கின்றன என்பது என் கருத்து.

என்னைப் பொறுத்தவரை ‘விலங்குப் பண்ணை’, ‘1984’ இரண்டும் அடிப்படையில் சர்வாதிகரத்துக்கு எதிரான ஆர்வெலின் அரசியல் கருத்துகளுக்குப் பிரச்சார வாகனங்களாகவே திகழ்கின்றன.

நினைவில் வைத்துக் கொள்ளத்தக்க வரிகளை கொண்டிருப்பதாலும் (‘நான்கு கால்கள் நல்லது, இரண்டு கால்கள் கெட்டது’, ‘பிக் பிரதர்’) சர்வாதிகார அரசியலமைப்பை அதன் வன்முறையோடும் ஆழ வேரூன்றிய கள்ளத்தனங்கள், பொய்ப் பிரச்சாங்களோடும் முழுமையாக வாசகர்கள் முன் கொண்டு வரும் இயல்பினால் ‘விலங்குப் பண்ணை’ மற்றும் ‘1984’ பெரும் வெற்றியைப் பெற்றன.

ஆனால் ‘பர்மிய நாள்கள்’ இந்தியாவிலும் பர்மாவிலும் நடந்தேறிய வெள்ளைக்கார ஏகாதிபத்தியத்தின் சர்வாதிகாரப் போக்கையும் வன்முறையையும் இன்னமும் நுணுக்கத்தோடும் அழகியல் நாசூக்கோடும் வர்ணிப்பது.

கதை 1920-30கள் பர்மாவில் நடப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது. தேக்கு மர வியாபாரியான ஜான் ஃப்ளோரி பிரிட்டிஷாரின் ஆட்சியில் இருக்கும் பர்மாவில் உள்ள ஒரு சிறு நகரத்தில் வந்து சேர்கிறான். அங்கு பர்மியத் தமிழரான டாக்டர் வீராசாமியோடு அவனுக்கு நட்பு ஏற்படுகிறது. அந்நகரத்தில் நீதிபதியாக இருக்கும் பர்மியனான ஊ போ கியின் இந்தியரான டாக்டர் வீராசாமியை வெறுக்கிறான். அவரை எப்படியேனும் நகரத்தை விட்டுத் துரத்த பல வகைகளிலும் சூழ்ச்சி செய்கிறான். வெள்ளைத் துரையான ப்ளோரியுடனான நட்பு தன்னைப் பாதுகாக்கும் என்று டாக்டர் வீராசாமி நம்புகிறார். தன் நிலையை இன்னமும் பலமாக்கிக் கொள்ள அந்நகரத்தின் வெள்ளைக்காரக் கிளப்பின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டிய ஒரே ஆசிய உறுப்பினராக படாத பாடு படுகிறார்.

ப்ளோரி டாக்டர் வீராசாமியையும் மற்ற ஆசியர்களையும் சமமாக நடத்துவதையும், பர்மிய ஆசைநாயகி ஒருத்தியை வைத்திருப்பதையும் பார்த்து மற்ற ஆங்கிலேயர்கள் அவனை வெறுக்கிறார்கள்.  போ கியினின் தூண்டுதலால் ஆசை நாயகி விவகாரம் அம்பலத்துக்கு வர ப்ளோரியின் வெள்ளைக்காரக் காதலி அவனை விட்டுப் போகிறாள். ப்ளோரி கடைசியில் தனது நாயைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொன்று விட்டுத் தன்னையும் சுட்டுக் கொண்டு சாகிறான். டாக்டர் வீராசாமி பதவியிறக்கம் செய்யப்படுகிறார். போ கியின் வெள்ளைக்காரக் கிளப்பில் உறுப்பினன் ஆகிறான்.

1930களில் காலனியக் காலத்துப் பர்மாவைப் பற்றிய மிக அருமையான வருணனைகள் இந்த நாவலில் உள்ளன. பெரும்பாலான ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியர்களையும் பர்மியர்களையும் எந்த அளவுக்கு கேவலமாக நடத்தினார்கள் என்பதையும் வந்தேறிகளாகக் கருதப்பட்ட தமிழர்களுக்கும் பர்மியர்களுக்கும் இடையே நிலவிய சிக்கலான உறவுகளையும் மிக நுணுக்கமான விவரிப்புக்களால், சிறுச் சிறு பதிவுகளால் பிரச்சார நெடியில்லாத வகையில் விவரிப்பதில் ஆர்வெல் வெற்றி பெறுகிறார்.

பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் என்பதன் மாபெரும் பித்தலாட்டத்தையும் அதனால் ஏற்பட்ட நூற்றாண்டு அயர்ச்சியையும் விவரிப்பதில் ஆர்வெல்லில் தெளிந்த, துல்லியமான உரைநடை வெற்றி பெறுகிறது.

ஆர்வெல் வங்காளத்தில் பிறந்து இங்கிலாந்தில் பல்கலைக் கழகப் படிப்புக்குப் பின் பர்மாவில் காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்திருக்கிறார். அப்படி இருந்த காலத்தில் நாவலின் கதாபாத்திரமான ப்ளோரியைப் போலவே ஆசியர்களோடு நட்புடன் பழகியதால் மற்ற வெள்ளைக்காரர்களால் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

ஆர்வெல் பின்னாளில் குறிப்பிடத்தக்க இலக்கிய விமர்சகராகத் திகழ்ந்தார்.

வாழ்நாள் முழுவதும் துல்லியமான எளிமையான வகையிலேதான் ஆங்கில உரைநடை எழுதப்பட வேண்டும் என்று வாதிட்ட ஆர்வெல் 1946ல் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் எழுத்தாளர்களுக்குக் கீழ்வரும் 6 கட்டளைகளை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்:

1. அச்சில் அடிக்கடி காணக்கூடிய உவமையையோ, உருவகத்தையோ, பேச்சு வழக்கையோ எக்காரணம் கொண்டும் உங்கள் எழுத்தில் பயன்படுத்தாதீர்கள்.

2. சின்ன வார்த்தையைப் பயன்படுத்த முடிந்த இடத்தில் பெரிய வார்த்தையைப் போட்டு வைக்காதீர்கள்..

3. ஒரு வார்த்தையை அகற்றிவிட முடியுமென்றால், அவசியம் அகற்றிவிடுங்கள்.

4. செயற்பாட்டுவினை வாக்கியங்களைத் தவிர்த்து (“அவனால் செய்யப்பட்டது”) செய்வினை வாக்கியங்களையே எப்போதும் பயன்படுத்துங்கள் (“அவன் செய்தான்”)

5. ஒரு பொருளை விவரிக்க சொந்த மொழியில் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் சொல் இருக்கும்போது பிற மொழிச் சொற்களையோ, விஞ்ஞானச் சொற்களையோ, நிபுணத்துவச் சொற்களையோ பயன்படுத்தாதீர்கள்.

6.  மேற்கூறிய விதிகளைப் பின்பற்றுவதால் உங்கள் எழுத்து ரசனை இல்லாததாக மாறும் அபாயம் உள்ளது என்றால் மேற்கூறிய எந்த விதியையும் மீறத் தயங்காதீர்கள்.

மாயகோவ்ஸ்கி கவிதை 2 – பெண்ணிடம் பழகும் விதம்

ரஷ்ய மூலம்: விளாடிமிர் மாயகோவ்ஸ்கி
ஆங்கிலத்தில்: ஆண்டிரே க்நெல்லர்
தமிழில்: சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

“ஒரு பெண்ணிடம் பழகும் விதம்”

நாம் இருவரும் தீவிரமாகக் காதலிக்கப் போகிறோமா என்பதை
இந்த மாலை நேரம் தீர்மானிக்கப் போகிறது

இருட்டி விட்டிருந்தது
யாரும் நம்மைக் கவனிக்க மாட்டார்கள்.

நிஜத்தில் அவள்மீது சாய்ந்து கொண்டு
நிஜத்தில், சாய்ந்து கொண்டே
பரிவுள்ள ஒரு தந்தையைப் போல அவளிடம் சொன்னேன்:

“உணர்ச்சிகள் செங்குத்தான பாறை போன்றவை

தயவு செய்து, 
பின்னால் ஓரடி எடுத்து வை
பின்னால்
ஓரடி எடுத்து வை, தயவு செய்து”

விமர்சனம் அல்லது நண்பர்களை இழக்கும் கலை

நண்பர் ஒருவர் “விமர்சனம் என்ற பேரில் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டு நண்பர்கள் எல்லோரையும் இழந்துவிட வேண்டுமா?” என்று கேட்டு நேற்று முகநூல் உள்பெட்டியில் வந்திருக்கிறார்.

அவர் எழுத்தாளர்களையும் கவிஞர்களையும் மட்டுமே நண்பர்களாகக் கொண்டிருக்கும் துரதிர்ஷ்டக்காரர் என்பது சிறிய விசாரிப்புக்குப் பின்னர்தான் தெரிய வந்தது.

சின்ன வயதிலேயே எழுத்தாளர்களை நண்பர்களாக்கிக் கொள்ளாதே என்று படித்துப் படித்து என் அம்மா என்னிடம் சொல்லியிருந்தபடியால் நான் இதுவரை பெரும்பாலும் சாப்பாட்டுப் பிரியர்களையும் அமெச்சூர் நகைச்சுவைக் கலைஞர்களையும், மேஜிக் நிபுணர்களையும் மட்டுமே நண்பர்களாக ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இவர்கள்தான் ‘இது எப்படி இருக்கு, இது எப்படி இருக்கு’ என்று கேட்டுத் கேட்டுத் துளைத்தெடுப்பார்கள்.

எழுத்தாளர்கள் சாதாரணமாக அபிப்பிராயங்கள் கேட்பதில்லை.

நல்லதை மட்டுமே கேட்க வேண்டும் என்ற முடிவுக்குப் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் வந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. அதனால் நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் கேட்கக் கூடாது என்று பலர் முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

அண்மையில் கவிதை புத்தக வெளியீடு ஒன்றின் பதிவை வேறொரு நண்பர் அனுப்பியிருந்தார்.

மொத்தமும் பரஸ்பர பாராட்டு மேளா.

நேற்று 89 வயதில் மரணமடைந்த ஹெரால்ட் ப்ளூம் என்ற அமெரிக்க இலக்கிய விமர்சகர் இதற்கெல்லாம் நேர்மாறாக இருந்தார்.  ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட அவருடைய இலக்கிய விமர்சனங்கள் பல நேரங்களில் சர்ச்சையைக் கிளப்பின. அமெரிக்கப் பெண் கவிஞர் ஏட்ரியன் ரிச், எழுத்தாளர் மாயா ஆஞ்செலூ முதற்கொண்டு பல முக்கிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களைக் குப்பை என்று சொல்லத் தயங்காதவர்.

2007ல் டோரிஸ் லெஸ்ஸிங்-க்கு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு தரப்பட்ட போது அது “நாலாந்தர அறிவியல் புனைவுக்கு அரசியல் காரணங்களுக்காகத் தரப்பட்ட புனைவு” என்று ப்ளூம் விமர்சனம் எழுதினார்.

ஷேக்ஸ்பியரின் 38 நாடகங்களை ஆராய்ந்து மிக முக்கிய விமர்சனங்களை எழுதிய ப்ளூம் அவற்றில் 24 மட்டுமே சிறந்தவை என்று விமர்சனம் எழுதினார்.

காலாவதியான படைப்புகளைப் போலவே காலாவதியான விமர்சனங்களும் உண்டு என்பது ப்ளூமின் கருத்து. அவற்றைக் காற்று அடித்துவிட்டுப் போய்விடும் என்றார்.

ப்ளூம் மிகச் சில இருபதாம் நூற்றாண்டு (மேற்கத்திய) எழுத்தாளர்களே மிகச் சிறந்தவர்கள் என்று கருதினார்: சாமுவேல் பெக்கெட், தாமஸ் பிங்கோன், ஐரிஸ் மர்டோக், ஏ.எஸ்.பியாட், ஜான் பான்வில், பீட்டர் ஆக்ராய்ட், வில் செல்ப், போர்த்துகீஸிய எழுத்தாளர் ஹோசே சாரமாகோ (Samuel Beckett, Thomas Pynchon, Iris Murdoch, A.S. Byatt, John Banville, Peter Acroyd, Will Self, Jose Saramago)

அவரது விமர்சனக் கட்டுரைகளை வாசிக்கும் போது ப்ளூமின் தீர்க்கமான விமர்சனத்துக்கு மூன்று காரணங்கள் தெரிகின்றன – (1) ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட மொழி இலக்கியத்தில் உள்ள முக்கிய நூல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வாசித்தது; (2) அந்தந்தக் காலக்கட்டத்தில் உள்ள மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர்களில் முக்கியமானவர்களை மட்டும் ஆழமாக வாசித்தது; (3) மற்ற நூல்களை இவற்றோடு ஒப்பிட்டு உண்மையைச் சொன்னது.

ஒற்றை நூலை வாசித்துவிட்டுத் தலையும் இல்லாமல் காலும் தெரியாமல் எழுதுவதெல்லாம் விமர்சனம் ஆகாது என்பது ப்ளூமை வாசித்தால் அறிந்து கொள்ளலாம். அதுபோலவே நுனிப்புல் மேய்வதுபோல் பட்டியல் போட்டு டஜன் கணக்கில் நூல்களை வாசித்துத் தள்ளுவதும் விமர்சனத்துக்கு உதவாமல் போகலாம்.

ப்ளூம் ஆங்கில மொழி நூல்களில் மிகச் சிறந்த நூல்களின் பட்டியல் (canon) தயாரிக்கப்பட வேண்டும் என்று முயற்சிகளை முன்னெடுத்தவர்.

எந்த ஆங்கில நூல்களை, எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்று ஒரு புத்தகமே எழுதியிருக்கிறார்.

மேற்கத்திய இலக்கியத்தைப் புரிந்து கொள்ள ப்ளூமின் கட்டுரைகள் பேருதவியாக இருக்கின்றன.

எழுத்தாளர்களிடம் மட்டும் கவனமாக இருங்கள்.

மாயகோவ்ஸ்கி கவிதை – Послушайте

ரஷ்ய மூலம்: விளாடிமிர் மாயகோவ்ஸ்கி

ஸ்பானிய மொழிபெயர்ப்பு: ஸெனியா தோகாரேவா
தமிழில்: சித்துராஜ் பொன்ராஜ்

கேள்!

கேள்!
நட்சத்திரங்கள் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றால்
நட்சத்திரங்கள் தேவைப்படுகிறவன் எவனேனும் இருப்பான், அல்லவா?


அவை அங்கு இருக்க வேண்டும் என்று
விருப்பப்படுகிறவன் எவ்னேனும் இருக்க வேண்டுமே அந்த எச்சில் தெறிப்புக்களை முத்துக்கள் என்று அழைத்துக் கொண்டு?

உச்சிப் பொழுதின் புழுதிப் புயல்களில்
மூச்சிரைத்தபடி
நேரம் கடந்து விட்டது என்று பயந்தபடி
அழுது கொண்டு
கடவுளிடம் அவன் விரைந்து
அவருடைய பலம் பொருந்திய கைகளில் முத்தமிடுகிறான்
அவரிடம் இது முக்கியம் என்கிறான்
நட்சத்திரம் ஜொலித்தே ஆக வேண்டும்!
என்று அவரிடம் கெஞ்சுகிறான்
நட்சத்திரமில்லாத இந்தக் கொடுமையைச் சகித்துக் கொள்ளவே முடியாது! என்று
சபதம் செய்தபடி
பிறகு,
வெளியில் அமைதியும் ஆரோக்கியமுள்ளவனாகவும் தோன்றினாலும்
கவலையோடு அலையும் போது
எவனோ ஒருவனிடம் சொல்கிறான்:

“இனியுன் உன்னை யாரும் பயமுறுத்த முடியாது
அல்லவா?!”

கேள்!
நட்சத்திரங்கள் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றால்
நட்சத்திரங்கள் தேவைப்படுகிறவன் எவனேனும் இருப்பான், அல்லவா?

அப்படியென்றால்
ஒவ்வொரு இரவும் கூரைகள் மீது
குறைந்த பட்சம் ஒரு நட்சத்திரத்தையாவது
ஏற்றி வைப்பது
அவசியம் அல்லவா?!

மாயகோவ்ஸ்கி – பொது ரசனையின் முகத்தில் ஓர் அறை

டிசம்பர் 1913ல் ரஷ்ய கவிஞர் ஒருவர் ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் (futurism) முக்கிய கவிஞர்களோடு சிம்ஃபெரொபோல், செவாஸ்டோபோல், ஒடெஸ்ஸா ஆகிய நகரங்களில் கவிதை வாசிப்புக்களை நடத்தினார். தானே தைத்துக் கொண்ட மஞ்சள் சட்டையை அணிந்தபடி அந்தக் கவிஞர் மேடையில் தோன்றிய போதெல்லாம் கூடி இருந்த கூட்டத்தார் பரவச நிலையை அடைந்தனர் என்றும் சோவியத் போலீஸாரால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு அவர்களின் உணர்ச்சி வேகம் இருந்தது என்றும் அக்காலப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன.

அந்தக் கவிஞரின் பெயர் விளாடிமிர் விளாடிமிரோவிச் மாயகோவ்ஸ்கி.

மாயகோவ்ஸ்கி கம்யூனிஸச் சித்தாந்தத்தின் கொள்கை பரப்புச் செயலாளராகவே செயல்பட்டார் என்றும் அவர் கவிதைகள் வெறும் பிரச்சாரம் என்றும் சில விமர்சகர்களிடையே அவப்பெயருக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார். 

ஆனால் மாயகோவ்ஸ்கி அற்புதமான எழுத்தாளர். நாடகம், இதழியல், தத்துவம், கவிதை, ஓவியம் என்ற பலதுறைகளில் கவனிக்கத்தக்கப் பேராற்றல் உள்ளவராகத் திகழ்ந்தவர். ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் தந்தை என்ற சிறப்புக்கும் சொந்தக்காரர்.

ரஷ்ய எதிர்காலவாதம் 1909ல் இத்தாலிய கவிஞர் ஃபிலிப்போ மாரினெட்டி வெளியிட்ட எதிர்காலவாதத்தின் அறிக்கையில் (Manifesto of Futurism) உள்ள கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்தது. எதிர்காலவாதம் பழைய அழகியல் கோட்பாடுகளை மறுத்து வேகம், தொழில்நுட்பம், இயந்திரமயம், வன்முறை, தொழில் வளர்ச்சி ஆகியவற்றை புதிய அழகியல் கோட்பாடுகளாக முன்மொழிந்தது.

மாயகோவ்ஸ்கி இந்த அழகியல் கொள்கையைத் தனதாக்கிக் கொண்டார். 1913ல் ரஷ்ய படைப்பாளிகள் வெளியிட்ட ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் முக்கிய ஆவணமான ‘பொது ரசனையின் முகத்தில் ஓர் அறை’ என்ற ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டவர்களில் மாயகோவ்ஸ்கியும் ஒருவர். வேகத்தையும் வன்முறையும் தொழில் வளர்ச்சியையும் கொண்டாடிய எதிர்காலவாத அழகியல் அப்போதுதான் ரஷ்யாவில் நிறைவேறியிருந்த கம்யூனிஸ புரட்சியாளர்களுக்கும் ஏற்புடையதாக இருந்தது. அதனால் அவர்களும் மாயகோவ்ஸ்கி போன்ற எழுத்தாளர்களைக் கம்யூனிஸ எழுத்தாளர்களாகத் தத்து எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகள் எதிர்காலவாதத்தின் அழகியலை முழுதாக வெளிப்படுத்தும் வகையில் மொழியையும் படிமங்களையும் பயன்படுத்துபவை. மாயகோவ்ஸ்கியின் “கால்சட்டைக்குள் மேகம்” என்ற கவிதை ரஷ்ய எதிர்காலவாதத்தின் மிக முக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

நிறைவேறாத காதலை வெளிப்படுத்தும் இந்தக் கவிதையில் கவிஞன் தனது காதலியான மரியாவுக்காக ஒரு ஹோட்டலில் காத்திருக்கிறான். சிறிது நேரத்துக்குப் பின் அவள் அங்கு வந்து தனக்கு நிச்சயதார்த்தம் ஆகிவிட்டது என்று அவனிடம் சொல்கிறாள்.  உணர்ச்சி மிகுந்த சொல்லாட்சி, வன்முறை கக்கும் படிமங்கள் என்று தொடர்கிறது மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதை.

“நான் இப்போது விளையாடப் போகிறேன்
தீ கக்கும் என் வளைந்த புருவங்களில் குற்றமேதுமில்லை
தீயினால் அழிக்கப்பட்ட வீடு
சில நேரங்களில் வீடற்றவர்களுக்கு வசிப்பிடமாகிறது”

“கர்த்தாவே நீர் எமக்கு ஒரு குவியலைத் தந்திருக்கிறீர்கள்:
பிழைத்து இருப்பதற்குத் தலையும் கைகளும்
துன்பமில்லாமல் முத்தமிட, முத்தமிட, முத்தமிட
உம்மால் ஏன் இதைப் படைக்க முடியவில்லை?”

கம்யூனிஸக் கவி என்ற பெயர் அவருக்கு இருந்தாலும் மாய்கோவ்ஸ்கி சோவியத் அதிகார மையங்களின் கடும் தணிக்கை வெறியையும் சோவியத் அரசியலமைப்பு வளர்த்துக் கொண்டிருந்த உப்புச் சப்பில்லாத யதார்த்தவாத படைப்புகளையும் கண்டித்தார். “வருமான வரிக்காரனோடு கவிதையைப் பற்றிய உரையாடல்” என்ற அவர் கவிதை அவர் முன்னெடுத்த விமர்சனங்களில் முக்கியமானது.

இத்தகைய விமர்சனங்கள் அவரை சோவியத் அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறைக்குப் பாத்திரமாக்கின.

மாயகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளில் பெரும்பாலானவை பழைய அழகியல் கோட்பாடுகளும், மதமும், அரசியலமைப்புகளும் மனிதனை அன்பு செய்யவும் காதலிக்கவும் விடாமல் தடுப்பதை விமர்சித்தன. 1918ல் அவர் வெளியிட்ட “மனிதன்” என்ற கவிதை  மாயகோவ்ஸ்கியின் பிறப்பு, வாழ்க்கை, மீண்டும் வருதல் என்ற முப்பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு சுவிஷேசத்தில் கூறப்பட்டுள்ள இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையை நினைவுறுத்துவதாக உள்ளது. இந்தக் கவிதையில் துப்பாக்கியால் தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொண்டு தற்கொலை செய்த கவிஞன் ஆயிரம் வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் பூமிக்கு வரும் போது எந்தத் தெருவில் தன் காதலியின் கதவுக்கு முன்னால் தன்னைச் சுட்டுக் கொண்டானோ அந்தக் கதவிருக்கும் தெருவுக்குத் தனது பெயர் சூட்டப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறான்.

மாயகோவ்ஸ்கி தன்னைத் தானே பல கவிதைகளில் அன்பை அறிவிக்க வந்தும் அதைச் செய்ய முடியாமல் தோற்றுப் போன இரட்சகராகவே காட்டிக் கொள்கிறார். “முதுகெலும்பு புல்லாங்குழல்” என்ற கவிதையில் தன்னை “வார்த்தைகள் என்னும் ஆணிகளால் தாள் என்னும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட” மேசியா என்று வர்ணிக்கிறார். அவர் மண்டையோடு முழுக்க கவிதை வரிகள் நிறைந்திருக்கிறதாம். “தோட்டா என்னும் முற்றுப்புள்ளியால்” இந்தக் கச்சேரி முடியப் போவதைக் கவிஞன் எதிர்நோக்கி இருப்பதாக இந்தக் கவிதை சொல்லிச் செல்கிறது.

சோவியத் பிரச்சாரச் சுவரொட்டிகளான அஜிட்பிராப் சுவரொட்டிகளை வடிவமைத்தவர்களில் தலையானவராகவும் மாயகோவ்ஸ்கி அறியப்படுகிறார்.

1930ல் தனது 36வது வயதில் மாயகோவ்ஸ்கி தன்னைத் தானே துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார். அவர் தற்கொலைக்குக் காதல் தோல்விதான் காரணம் என்று நம்பப்படுகிறது.

இன்னும் அதிகமாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய கவிஞர், விளாடிமிர் மாய்கோவ்ஸ்கி